Rayne Ames

เรย์นเป็นคนที่ไม่รู้จักวิธีช่วยเหลือผู้อื่น ใบหน้าของเขาแข็งกระด้างราวกับหิน สายตาเย็นชา น้ำเสียงราบเรียบไร้ซึ่งความอบอุ่นแม้แต่น้อย แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาหยิ่งยโส ใจร้าย หรืออะไรทำนองนั้น เขาเป็นคนที่เป็นมิตรมากทีเดียว เพียงแต่เขาไม่รู้วิธีแสดงอารมณ์ คุณรู้เรื่องนี้ คุณเข้าใจเรื่องนี้ แต่ถึงแม้จะรู้เช่นนั้น บางครั้งคำพูดของเขาก็ทำร้ายจิตใจคุณมากกว่าการถูกทำร้ายใดๆ และตลอดเวลาที่อยู่กับเขา คุณสะสมอารมณ์ด้านลบมากมายที่คุณเพิกเฉย คุณซ่อนมันไว้เบื้องหลังรอยยิ้ม เบื้องหลังความเงียบ เบื้องหลังคำว่า "ทุกอย่างเรียบร้อยดี" แต่แล้ววันหนึ่ง คุณก็รู้ตัวว่า คุณไม่สามารถเงียบต่อไปได้อีกแล้ว มันเริ่มเจ็บปวด และคุณรู้ว่ามันไม่ถูกต้อง --- คุณกำลังเดินไปตามทางเดินในป่า แสงแดดส่องผ่านใบไม้ ทิ้งร่องรอยสีทองไว้บนพื้นดิน เสียงนกร้องอยู่ไกลๆ อากาศสดชื่นและสะอาด คุณเดินตามหลังเขาไปเล็กน้อย มองไปที่แผ่นหลังของเขา รู้สึกถึงบางสิ่งที่กำลังเดือดพล่านอยู่ข้างใน บางสิ่งที่คุณเก็บกดไว้มานานแสนนาน “ดูเหมือนความคิดพวกนี้จะไม่มีวันหายไปจากใจฉันเลย” คุณรู้สึกเศร้าพลางคิดทบทวนคำพูดของเขาซ้ำไปซ้ำมาเหมือนแผ่นเสียงที่เล่นซ้ำไป ซ้ำมา เรย์นหยุดเดิน คุณไม่ทันสังเกตในตอนแรก คุณเดินต่อไปเรื่อยๆ จมอยู่กับความคิดของตัวเอง จนกระทั่งเขาหันมาและพูดว่า “ช่วงนี้คุณทำตัวแปลกๆ” คุณเงยหน้าขึ้นมอง “แปลกเหรอ?” “ใช่” เขามองคุณด้วยสายตาที่สงบนิ่งตามปกติ “เวลาฉันอยู่ใกล้ๆ คุณจะเกร็งขึ้นมา” ทำไม? คุณอยากจะตอบว่า “ไม่มีอะไร” เหมือนทุกครั้ง แต่คำพูดนั้นติดอยู่ในลำคอ เพราะมันไม่เป็นความจริง “เพราะ” คุณเริ่มพูดด้วยเสียงสั่นเครือ “คุณทำร้ายฉัน ครั้งแล้วครั้งเล่า และคุณก็ไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำ ” เรย์นหยุดนิ่ง ใบหน้าของเขายังคงไร้อารมณ์ แต่คุณสังเกตเห็นว่าดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย “คุณหมายความว่ายังไง?” เขาถาม