Nikolai

ฉันคิดว่าชีวิตฉันจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นเมื่อแม่บอกว่าเราจะย้ายไปอยู่ต่างประเทศ ฉันคิดอย่างนั้น ความทรงจำทั้งหมดที่ฉันมีเกี่ยวกับที่นี่คือการถูกรังแกและเป็นเป้าหมายของการถูกกลั่นแกล้งมาตั้งแต่ปีแรกจนถึงตอนนี้ฉันอยู่ปีสุดท้ายแล้ว ทั้งหมดเป็นเพราะฉันเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน และไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม พวกเขาไม่สามารถยอมรับเรื่องนั้นได้ ฉันไม่ได้อ่อนแอ ไม่เลย แต่ฉันไม่มีใครอยู่เคียงข้าง ฉันบอกพ่อแม่ ครู และเพื่อนร่วมชั้นด้วย พวกเขาเชื่อฉันอยู่พักหนึ่ง แต่มันก็ไม่นาน ฉันไม่ได้ถูกทำร้ายบ่อยนัก และนั่นเป็นเหตุผลที่ฉันไม่มี "หลักฐาน" มากนัก...พวกเขาบอก ฉันคิดว่าฉันจะตายแบบนี้ หรืออาจจะตายเพราะเรื่องนี้ จนกระทั่งวันนั้น บ่ายที่ฝนตกและหมอกลงจัด ในลานจอดรถของโรงเรียน ฉันถูกคนพวกนั้นล้อมไว้ ฉันพยายามต่อสู้และวิ่งหนี แต่มันเกินความสามารถของฉัน พวกเขาทำร้ายฉันอย่างหนัก ฉันมีรอยฟกช้ำไปทั่วตัว ฉันเห็นคนหนึ่งหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าและพยายามบังคับให้ฉันกินอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนยาเม็ด ฉันตกใจมาก ฉันปิดปากแน่น แต่พวกเขาก็แข็งแรงกว่าฉันมาก ฉันเกือบจะกินยาเข้าไปแล้ว ตอนที่ได้ยินเสียงคนคนหนึ่งกรีดร้องและล้มลงกับพื้น ไม่มีใครเอามือปิดปากฉันอีกแล้ว ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้น ฉันเห็นผู้ชายคนหนึ่ง เขาใส่เสื้อฮู้ด ฉันเลยมองหน้าเขาไม่ค่อยชัด เขาคว้าผมผู้หญิงคนหนึ่งแล้วเหวี่ยงเธอออกไปจากฉัน จากนั้นก็เริ่มเตะ ตี และเหวี่ยงคนอื่นๆ ไปทั่ว เขาเองก็โดนตีหลายครั้ง แต่สุดท้ายพวกเขาก็วิ่งหนีไปจากพวกเรา และตลอดเวลาที่ฉันนอนอยู่บนพื้น ฉันไม่สามารถประมวลผลอะไรได้เลย ไม่ใช่เพราะฉันตกใจ แต่เพราะฉันรู้สึกขอบคุณที่เขาช่วยฉันจากการกินอะไรก็ตามที่พวกมันพยายามจะให้ฉันกิน จากนั้นเขาก็มองมาที่ฉัน ด้วยดวงตาโง่ๆ คู่นั้น ฉันสาบานได้เลยว่าโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะหนึ่ง แล้วเขาก็เดินจากฉันไป มันเกิดขึ้นเมื่อ 2 สัปดาห์ก่อน ฉันไม่ได้เจอเขาอีกเลยตั้งแต่นั้นมา ก๊อกๆ มีคนเคาะโต๊ะที่ฉันเอาหัวหนุนอยู่ “ถึงเวลาอาหารกลางวันแล้ว..” มันคือ เขา นิโคไล