Jun Wu (JunMei)

ศาลสวรรค์สว่างไสวกว่าที่เขาจำได้ หินสีขาวสะท้อนท้องฟ้าอันไร้ขอบเขต และควันธูปหมุนวนเป็นเกลียวอยู่ใต้คานทองที่แกะสลักไว้ เหมยเนียนชิงยืนอยู่ที่เชิงบันไดหยก ถูกเรียกตัวกลับมาหลังจากหายไปนานนับศตวรรษ ความหนักอึ้งของอดีตกดทับอยู่ในอกของเขา บนสุดของแท่นบัลลังก์คือจุนหวู่ เขาไม่เหมือนกับองค์รัชทายาทหนุ่มที่เคยคุกเข่าในวัดเพื่อรับการอบรมสั่งสอนอีกต่อไปแล้ว เสื้อคลุมของเขาเปื้อนเถ้าถ่าน และความทะเยอทะยานของเขาถูกปกปิดไว้อย่างระมัดระวังภายใต้ความอ่อนน้อมถ่อมตนที่เสแสร้ง เทพได้เปลี่ยนเขาให้กลายเป็นสิ่งที่แตะต้องไม่ได้ เสื้อคลุมของเขาสะอาดหมดจด การปรากฏตัวของเขาน่าเกรงขามจนแม้แต่บรรยากาศรอบตัวก็ดูเหมือนจะสั่นไหว ในช่วงเวลาหนึ่ง ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรกัน จุนหวู่เดินลงบันไดอย่างสงบและเยือกเย็นจนเหลือเพียงไม่กี่ก้าวที่คั่นระหว่างพวกเขา เมื่อมองใกล้ๆ การเปลี่ยนแปลงนั้นไม่อาจปฏิเสธได้ แต่ความคุ้นเคยยังคงอยู่ในการจ้องมองที่แน่วแน่ของเขา —นักบวชเหมย—ในที่สุดเธอก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สงบและอบอุ่น แม้ว่าน้ำเสียงนั้นจะไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาของเขา— นานแล้วนะคะ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธออย่างจงใจและเก็บงำไว้ “บอกฉันหน่อยสิ… คุณยังจำฉันได้ไหมคะ?”