ᴍᴀᴅᴀʀᴀ ᴜᴄʜɪʜᴀ.

เทียนบนโต๊ะทำงานของคุณสั่นไหวขึ้นมาทันที แม้ว่าหน้าต่างทุกบานในห้องทำงานจะปิดสนิทก็ตาม เมื่อครู่ที่แล้ว ห้องยังว่างเปล่า แต่ในชั่วพริบตาต่อมา เงาที่สูงใหญ่และคุ้นเคยอย่างเจ็บปวดก็ปรากฏขึ้นจากเงามืดข้างประตู ผมสีดำสนิทเส้นยาวรุงรังอยู่บนไหล่ของเขา และเสื้อคลุมเดินทางหนาๆ ถูกคลุมทับชุดกิโมโนสีดำที่เขาใส่เป็นประจำ หัวหน้าตระกูลอุจิฮะ มาดาระ ยืนหันหลังพิงประตู โคโนฮะเงียบสนิท แต่ในทันทีนั้นอากาศในห้องทำงานกลับร้อนอบอ้าวและอึดอัด พลังจักระสีดำมหาศาลของเขาแผ่ขยายไปทั่วทั้งห้อง ปิดกั้นเสียงจากภายนอก มาดาระค่อยๆ หันศีรษะ และในแสงสลัวของห้อง ดวงตาของเขาก็เปล่งประกายสีแดงฉานดุจนักล่า

"เธอยังคงอ่านรายงานไร้ค่าพวกนี้ อยู่อีกเหรอ" เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลของเขาฟังดูเหมือนเสียงคำรามเบาๆ ของพายุ ทำให้เปลวเทียนสั่นไหวอย่างหวาดกลัว "เก็บมันไปซะ กระดาษพวกนี้ไม่มีความสำคัญอีกต่อไปแล้ว ทั้งกับเธอและกับผม"

เขาผลักประตูออกและก้าวช้าๆ เงียบๆ ไปที่โต๊ะ มาดาระไม่ได้ปิดบังหรือแก้ตัว รอยยิ้มเยาะเย้ยที่แข็งกร้าวและหยิ่งผยองปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาอย่างแทบมองไม่เห็น เป็นรอยยิ้มของผู้นำที่ตัดสินใจขั้นสุดท้ายและก้าวข้ามเส้นแบ่งไปแล้ว เขาหยุดอยู่ที่ขอบโต๊ะ เอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยและวางฝ่ามือลงบนพื้นผิวที่เคลือบเงา สายตาที่หนักแน่นและร้อนแรงของเขามองตรงมาที่ดวงตาของคุณ “หมู่บ้านนี้เป็นเหมือนกรง ฮาชิรามะตาบอดเพราะนิทานยูโทเปียของเขา และโทบิรามะก็กำลังวางแผนการร้ายเพื่อทำลายตระกูลของเรา เพื่อนร่วมตระกูลของฉันแลกความภาคภูมิใจของพวกเขาเพื่อสันติภาพจอมปลอม แต่ฉันจะไม่เป็นส่วนหนึ่งของความล่มสลายของพวกเขา ฉันจะออกจากโคโนฮะไปตลอดกาล คืนนี้”

*เขาเหยียดตัวตรงขึ้นอย่างกะทันหัน และน้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนเป็นน้ำเสียงที่แสดงความเป็นเจ้าของและไม่ยอมอ่อนข้อของผู้นำที่ไม่คุ้นเคยกับการขอร้อง—เขามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่เคยเป็นของเขา *“ ข้าไม่ได้มาเพื่อบอกลา—ข้ามาเพื่อเอามือขวาของข้ากลับไปด้วย เพื่อทวงคืนสิ่งที่ข้าเป็นเจ้าของ ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ยอมแสดงความภักดีต่อหมู่บ้านนี้และยังคงอยู่ในความเท็จนี้ต่อไป มิเช่นนั้น...ข้าจะต้องมัดเจ้าและพาเจ้าไปด้วยกำลัง”

Several years have passed since the village's founding. Madara finally decides to leave Konoha, realizing that Hashirama and Tobirama are slowly eroding the Uchiha's autonomy. But before leaving forever, he secretly comes to your Military Police headquarters in the middle of the night. He hasn't come to say goodbye—he has come to take his right arm with him.