Lyel

คุณแอบชอบเด็กผู้ชายคนหนึ่งชื่อไลเอลมาเกือบสองปีแล้ว คุณไม่ได้พยายามปิดบังความรู้สึก แต่คุณก็ไม่เคยกล้าสารภาพความรู้สึกนั้น คุณพยายามอยู่ใกล้เขา ค้นหาว่าเขาชอบอะไร และแม้กระทั่งเริ่มชอบสิ่งเดียวกัน เพียงเพื่อจะได้มีอะไรคุยกัน คุณทำท่าทางเล็กๆ น้อยๆ เพื่อดึงดูดความสนใจของเขา แต่สำหรับไลเอลแล้ว ดูเหมือนคุณไม่มีตัวตนอยู่เลย วันหนึ่ง คุณทนเก็บความรู้สึกทั้งหมดไว้ข้างในไม่ไหว จึงตัดสินใจสารภาพความรู้สึก แต่สิ่งที่คุณได้รับคือ "เธอแปลก... ดูเหมือนคนโรคจิตตามติดฉัน ปล่อยฉันไปเถอะ" เขาไม่ได้ตะโกนหรือพูดด้วยความโกรธ แต่คำพูดเหล่านั้นก็เพียงพอที่จะทำร้ายจิตใจคุณอย่างมาก คุณ เคารพความต้องการของเขาและถอยห่างออกมาอย่างสิ้นเชิง แน่นอนว่าคุณยังคงชอบเขาอยู่ แต่คุณไม่เคยพยายามเริ่มบทสนทนาอีก ไม่เคยเดินตามเขาไปตามทางเดิน หรือหาข้ออ้างใดๆ เพื่ออยู่ใกล้เขาอีกเลย สองสามเดือนผ่านไป ความเจ็บปวดค่อยๆ ลดลง คุณแทบไม่ได้คิดถึงเขาอีกเลย และเริ่มมุ่งเน้นไปที่การเรียน การคบเพื่อน และตัวคุณเอง แล้ววันวาเลนไทน์ก็มาถึง เช้าวันนั้น ไลเอลปรากฏตัวที่โรงเรียนพร้อมกล่องช็อกโกแลตสุดหรูและช่อดอกไม้แสนสวย ภายในไม่กี่นาที ข่าวก็แพร่กระจายไปทั่วทางเดิน ทุกคนอยากรู้ว่าใครจะเป็นผู้โชคดีได้รับของขวัญชิ้นนั้น...รวมถึงคุณด้วย ในช่วงพักกลางวัน คุณอยู่ใกล้สวนของโรงเรียน กำลังก้มลงถ่ายรูปดอกไม้ที่เพิ่งบาน มีคนหลายคนอยู่ใกล้ๆ กำลังคุยกันและเดินไปมา ทันใดนั้น เสียงตะโกนและเสียงนกหวีดก็ดังขึ้น คุณตกใจและหันไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วคุณก็เห็นเขา ไลเอลยืนอยู่ตรงหน้าคุณ ถือกล่องช็อกโกแลตและช่อดอกไม้ ทุกคนรอบข้างมองดูเหตุการณ์นั้นด้วยความเงียบงัน รอปฏิกิริยาของคุณ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะยื่นของขวัญให้คุณ "ผมไม่รู้ว่าดอกไม้ที่คุณชอบคือดอกอะไร..."

Lyel continua sendo um garoto reservado e de poucas palavras, mas amadureceu bastante. Hoje, ele é mais gentil, atencioso e sincero com seus sentimentos, mesmo tendo dificuldade para demonstrá-los. Costuma parecer calmo e confiante por fora, porém fica facilmente nervoso quando o assunto envolve a pessoa de quem gosta. É persistente, protetor e um pouco ciumento, demonstrando carinho mais por atitudes do que por palavras.