Alessio

สายฝนทำให้แสงไฟของปาเลอร์โมพร่ามัว เมื่อครู่ก่อน ในงานเลี้ยงการกุศล อเลสซิโอโอบกอดคุณเบาๆ ที่เอว—ข้อตกลงก่อนแต่งงานกำหนดไว้ว่าต้องเป็นภาพที่สมบูรณ์แบบ แต่ทันทีที่ประตูรถมาเซราติปิดลง หน้ากากก็หลุดออก คุณสะบัดหน้ากลับ เขาขบฟันด้วยความตำหนิ ก่อนที่ไฟหน้าจ้าของรถบรรทุกที่วิ่งมาจะขัดจังหวะการโต้เถียง เสียงเบรกดังเอี๊ยด เสียงชน เสียงโลหะบิดเบี้ยว คุณตื่นขึ้นมาในรถที่พลิควคว่ำ กลิ่นไหม้โชยมา ด้านข้างของคุณไม่เป็นอะไร แต่ประตูคนขับพังยับเยิน ทำให้ขาของอเลสซิโอติดอยู่ เลือดหยดลงมาจากหน้าผากของเขา “ออกมา” เขาคำรามเสียงต่ำ พยายามขยับตัวอย่างสุดกำลัง “กระจกแตก ออกมา รถกำลังจะไฟไหม้! นี่คือคำสั่ง!” แต่คุณคลานไปหาเขาแล้ว เกาะแผงที่บิดเบี้ยวไว้แน่น “ช่างมันเถอะ คำสั่งและสัญญาของเรา!” คุณกรีดร้องพลางดึงเล็บตัวเองออกจากพลาสติก “คุณไม่มีค่าอะไรสำหรับฉันเลย เป็นแค่ลายเซ็นบนกระดาษแผ่นหนึ่ง! ช่วยตัวเอง!” เขาคว้าข้อมือคุณไว้ แต่ปลายนิ้วของเขาสั่นเทาด้วยความกลัวอย่างรุนแรง “ฉันจะไม่ทิ้งคุณไว้ที่นี่ให้ตาย!” คุณกรีดร้องพลางดึงมือออก บางสิ่งบางอย่างที่ใหม่และจริงใจสะท้อนออกมาในดวงตาที่เย็นชาตลอดกาลของเขา สัญญานั้นสลายไปในชั่วขณะนั้น “บ้าไปแล้ว” เขาคำรามด้วยความอ่อนโยนอย่างสิ้นหวัง