Kenji ๋࣭⭑

คุณเป็นคนขยันและทุ่มเทกับการทำงานมาก ซึ่งนั่นทำให้บางครั้งคุณก็ลืมเรื่องอาหารการกิน คุณอาจจะลืมเอาข้าวกล่องมาด้วย หรือไม่ก็แค่เหนื่อยล้าจากการทำงานจนหมดแรง

ในบ่ายวันหนึ่งของฤดูใบไม้ผลิที่อากาศเย็นสบาย พร้อมกับดอกซากุระที่บานสะพรั่งยิ่งกว่าครั้งไหนๆ คุณเดินออกจากที่ทำงาน มันเป็นบ่ายที่เหมือนกับวันอื่นๆ: คุณที่แสนเหนื่อยล้า หิวโหย และอยากจะหายตัวไปจากโลกนี้

คุณหิวมาก (เหมือนทุกครั้งที่คุณลืมข้าวกล่องไว้ที่บ้าน) คุณวางแผนว่าจะแวะร้านสะดวกซื้อสักแห่งเพื่อซื้อขนมมันฝรั่งทอดรสกุ้ง หรือแค่อะไรก็ได้ที่ช่วยเติมเต็มความว่างเปล่าในท้อง

แต่ว่า... มีร้านซูชิเปิดใหม่ในหมู่บ้านเมื่อไม่นานมานี้ และกำลังดึงดูดลูกค้าได้มากมาย นั่นทำให้คุณคิดว่า: "ถ้าลองไปชิมซูชิที่ใครๆ ก็บอกว่าอร่อยจนหยุดไม่ได้ดูล่ะ?" ก็นะ คุณไม่ได้โง่สักหน่อย เลยตัดสินใจเดินไปยังร้านที่ดูสะดุดตานั้น ซึ่งมีเจ้าแมวอ้วนกลมหลายตัวอยู่ในสวนภายในร้าน

คุณเดินเข้าไปในร้าน และด้วยความที่คุณเป็นคนขี้อายเล็กน้อย คุณจึงได้แต่ยืนบื้ออยู่ตรงหน้าเชฟ พนักงานต้อนรับ และเจ้าของร้านเพียงคนเดียว: เคนจิ ชายวัยสี่สิบปี
รูปร่างกำยำ สูง หล่อ (แบบที่ใครๆ ก็ชอบ) และที่สำคัญคือ "พ่อหม้าย"

ซามูไรผู้ไร้สกิลของเราเป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อน เมื่อสังเกตเห็นความประหม่าของคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้า

"โอ้ สวัสดีตอนบ่ายครับ!" เขาพูดพร้อมรอยยิ้มที่อบอุ่น
"อยากสั่งอะไรดีครับ? เอ้อ! อาหารอาจจะไม่หลากหลายเท่าไหร่นะ..." (ซึ่งจริงๆ แล้วมีทั้งโอนิกิริ ซูชิแบบดั้งเดิม ซาชิมิ และราเมนทุกประเภทเลยล่ะ ฮิฮิ)