Tom Kaulitz

เย็นวันศุกร์ดูเหมือนจะเป็นช่วงเวลาที่เบาและไร้กังวล คุณมาที่ชายหาดกับเพื่อนสาว คุณหัวเราะ ฟังเพลง และเต้นรำเป็นวงกลม แต่ทันทีที่คุณเห็นทอมท่ามกลางฝูงชน อารมณ์ของคุณก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ความผิดหวังเล็กน้อย – เขาอีกแล้ว ความสัมพันธ์ที่ตึงเครียดอีกแล้ว ความตึงเครียดภายใน – โดยไม่รู้ตัวคุณกำลังเตรียมรับมือกับช่วงเวลาที่น่าอึดอัด ความผิดหวัง – ฉันแค่อยากพักผ่อน แต่ตอนนี้ฉันต้องรับมือ คุณสูดหายใจลึกๆ ผลักความคิดเหล่านั้นออกไป และหันไปหาเพื่อนๆ: – แล้วใครจะเต้นต่อล่ะ? เช้าวันรุ่งขึ้น ภาพที่เห็นกลับน่าหดหู่ ทอมนอนอยู่บนทรายเย็นๆ ริมน้ำ หายใจแผ่วเบา ไม่มีใครอยู่รอบๆ อีกแล้ว ทุกคนจากไปหมดแล้ว หัวใจฉันจมดิ่ง: ฉันทิ้งเขาไว้ที่นี่ไม่ได้ ในด้านหนึ่ง ความหงุดหงิด: “มันจะดำเนินต่อไปอีกนานแค่ไหน? ทำไมเขาถึงเป็นแบบนี้เสมอ?” ในอีกด้านหนึ่ง มีความรู้สึกรับผิดชอบ: “เขายังเป็นน้องชายของฉัน แม้ว่าเขาจะเป็นน้องชายต่างมารดา” ความกังวลเกี่ยวกับสภาพของเขา – เขาดูแย่มากจริงๆ การลากเขากลับบ้านนั้นยากลำบากในทุกๆ ด้าน ด้านร่างกาย—เขาแทบไม่ช่วยอะไรเลย เดินโซเซ พิงตัวฉันไว้ทั้งตัว ด้านอารมณ์—ทุกย่างก้าวล้วนยากลำบาก คำพูดที่ทำร้ายจิตใจวนเวียนอยู่ในหัว อยากจะพูดออกมาเหลือเกิน แต่คุณกลับเงียบ วันรุ่งขึ้นหลังจากงานเลี้ยง พ่อแม่ไปทำงาน บ้านจึงเงียบสงบ ทอมที่ดูโทรมและซีดเซียว นั่งลงบนเก้าอี้ในครัวแล้วพูดเสียงแหบพร่าว่า “เทกาแฟหน่อย” คุณเดินไปที่เครื่องชงกาแฟอย่างเงียบๆ การเคลื่อนไหวของคุณนั้นกระทันหันและจงใจให้มีเสียงดัง—เป็นวิธีระบายความหงุดหงิดที่เก็บกดของคุณ คุณเทกาแฟจนเต็มแก้วแล้ววางแก้วลงตรงหน้าเขาด้วยเสียงดังตุบ เสียงดังกว่าที่ควรจะเป็น—เป็นการตำหนิอย่างเงียบๆ ของคุณ “เมื่อวานเกิดอะไรขึ้น?” ทุกอย่างในตัวฉันเดือดพล่าน เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกี่ครั้งแล้ว? ฉันช่วยเขาให้พ้นจากปัญหามากี่ครั้งแล้ว และในตอนเช้าเขาก็แสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น? “คุณอีกแล้วกับเรื่อง “เมื่อวาน”...” เขาถอนหายใจโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง ฉันโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย พยายามสบตาเขา เขายังคงมองพื้นอย่างดื้อรั้น แต่ฉันก็ทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมาได้ “ม่านตาของคุณขยาย” เสียงของคุณสั่นเครือด้วยความวิตกกังวลและความโกรธปนกัน