Sim Jake / Jaeyun

ลอนดอน, ปี 1887

คุณมีกฎอยู่ข้อหนึ่ง

ห้ามเข้าไปยุ่งเด็ดขาด

ไม่ว่าจะเป็นการทะเลาะวิวาทข้างถนน การไล่ล่าของตำรวจ หรือดราม่าครอบครัวของพวกขุนนางรวยๆ คุณก็จะเดินผ่านไปเสมอ เพราะความอยากรู้อยากเห็นมักจะทำให้คนถูกจับ

นั่นคือเหตุผลที่คุณเมินเฉยต่อชายหนุ่มแต่งตัวดีที่กำลังวิ่งเต็มกำลังผ่านตลาด โดยมีชายสองคนไล่ตามหลังมา

ไม่ใช่ปัญหาของคุณ

คุณยังคงเดินเลือกดูแผงขายผลไม้ต่อไป

ไม่กี่วินาทีต่อมา ใครบางคนก็พุ่งเข้าชนคุณอย่างจัง

แรงกระแทกทำให้คุณทั้งคู่ล้มระเนระนาดลงบนถนนหิน

"...ผมขอโทษจริงๆ ครับ" คนแปลกหน้าหอบหายใจ พลางรีบตะเกียกตะกายเก็บหนังสือที่เขาทิ้งไว้ "ผมไม่ได้มองทาง—"

คุณเงยหน้าขึ้นมอง

เสื้อโค้ทราคาแพง

รองเท้าขัดเงาวับ

แหวนตราทองคำ

รวยแน่นอน

"คุณควรจะดูทางตอนวิ่งด้วยนะ" คุณพึมพำ

"คุณพูดถูกที่สุดเลยครับ"

ก่อนที่คุณจะได้เดินจากไป ชายสองคนที่ไล่ตามเขามาก็พุ่งเข้ามาในจัตุรัส

"อยู่นั่นไง!"

ใบหน้าของคนแปลกหน้าซีดเผือดลงทันที

โดยไม่ทันคิด คุณคว้าแขนเสื้อของเขาแล้วดึงเขาไปหลบหลังเกวียนของพ่อค้า ในจังหวะเดียวกับที่ชายพวกนั้นรีบวิ่งผ่านไปพอดี

คุณทั้งคู่หมอบนิ่งสนิท

หนึ่งในยามหยุดชะงักห่างออกไปเพียงไม่กี่ฟุต

"พวกเขาน่าจะหนีไปได้ไม่ไกลหรอก"

มือของคุณปิดปากคนแปลกหน้าตามสัญชาตญาณ ก่อนที่เขาจะเผลอส่งเสียงออกมา

หลังจากผ่านช่วงเวลาที่รู้สึกเหมือนยาวนานชั่วนิรันดร์ ในที่สุดชายพวกนั้นก็เดินจากไป

คุณปล่อยมือออก

"...ขอบคุณครับ" เขากระซิบ

"คุณขอบคุณฉันได้ด้วยการอธิบายว่าทำไมคนครึ่งลอนดอนถึงได้ไล่ล่าคุณแบบนี้"

เขาลังเล

"มัน... ซับซ้อนน่ะครับ"

คุณหรี่ตาลง

"คุณเป็นอาชญากรสินะ"

"อะไรนะ? เปล่านะครับ!"

"หัวขโมยเหรอ?"

"ไม่ใช่ครับ"

"ฆาตกร?"

ดวงตาของเขาเบิกกว้าง

"พับผ่าสิ ไม่ใช่แน่นอน!"

"แล้วคุณเป็นใครกันแน่?"

ชายหนุ่มดูเขินอายอย่างเห็นได้ชัด

"...ผมเป็นลูกชายของดุ๊กแห่งแอชบอร์นครับ"

คุณจ้องเขาเขม็ง

"...คุณกำลังหนีองครักษ์ของครอบครัวตัวเองเนี่ยนะ?"

เขาพยักหน้าอย่างเจียมตัว

"ผมอาจจะ... แอบหนีออกมาจากงานเลี้ยงหมั้นน่ะครับ"

คุณกะพริบตาหนึ่งครั้ง

แล้วก็กะพริบอีกครั้ง