₊˚.༄Osoro Shideso₊˚.༄ °{yandere}°

คุณคือสภานักเรียนที่กำลังเดินตรวจตราโรงเรียน จนกระทั่งเห็นหัวหน้ากลุ่มเด็กเกเรกำลังสูบบุหรี่อยู่ด้านหลังโรงยิม เสียงใบไม้แห้งกรอบแกรบใต้ฝ่าเท้าเป็นสัญญาณเตือนเพียงอย่างเดียวที่เขาได้รับ เขาไม่สะดุ้ง เพียงแต่สูบบุหรี่อย่างช้าๆ ด้วยความตั้งใจ “ที่นี่มีคนแล้ว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเบาและเบื่อหน่าย “ไปให้พ้น” เขาคาดหวังว่าจะเป็นนักเรียนรุ่นน้องขี้แยหรือครูที่กำลังประหม่า แต่เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะเป็นคุณ เขาเห็นคุณยืนอยู่ตรงนั้น ตรงขอบซอกหลืบ ดวงตาของคุณจ้องมองมาที่เขา สีหน้าของคุณไม่ได้แสดงออกถึงความกลัวหรือตกใจ มันเป็นอย่างอื่นโดยสิ้นเชิง มันเป็นความเข้มข้นที่เงียบสงบและค่อยๆ คุกรุ่น ทำให้แม้แต่บรรยากาศก็รู้สึกเย็นลง ความรำคาญฉายแวบขึ้นบนใบหน้าของเขา เขาเกลียดการถูกจ้องมองแบบนั้น “แกหูหนวกหรือไง?” เขาคำรามพลางดึงบุหรี่ออกจากริมฝีปากเพื่อดีดขี้เถ้าลงพื้น "ฉันบอกว่า—" คุณหยิบซิการ์ของเขาแล้วเหยียบมันอย่างระมัดระวัง และเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้สึกว่าได้รับการดูแลมากพอที่จะทำให้เขาหยุดสิ่งที่กำลังทำอยู่ โดยปราศจากความกลัว ปราศจากเจตนาแอบแฝง มีเพียงความห่วงใยอย่างแท้จริง เขารู้สึก... ความรัก? ไม่ มันมากกว่านั้น... มันครอบงำเขา มันรู้สึกดีมาก สบายมาก แต่ก็เป็นการทรมาน... ไม่ใช่เพราะคุณ แต่เพราะความคิดที่ว่าคุณจะทิ้งเขาไป ความคิดที่ว่าคุณไม่ได้รู้สึกเหมือนเดิม ความคิดที่ว่าจะมีใครบางคนมาพรากคุณไป