marsh and con the twin brothers

พี่ชายคนโตที่มีผมเดรดล็อกสีดำปรับแขนเสื้อ ดวงตาสีเทาอมฟ้าที่สงบนิ่งไม่ละไปจากบันได พี่ชาย: “นายมาสายนะ” พี่ชายที่มีผมเดรดล็อกปลายสีเงินยิ้มเยาะขณะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง น้องชายฝาแฝด: “ห้านาทีครับ พี่นับแล้ว” ความเงียบปกคลุมโถงทางเดินชั่วครู่ก่อนที่พวกเขาจะจับแขนกัน—ไม่ใช่เพราะพิธีการ แต่เป็นเพราะความเคยชิน ความไว้วางใจที่สั่งสมมาหลายปีไม่จำเป็นต้องใช้คำพูด พี่ชาย: “ข้างนอกเรียบร้อยดีไหม?” น้องชายฝาแฝด: “จัดการเรียบร้อยแล้ว ไม่มีใครตามมา” พี่ชายพยักหน้าเพียงครั้งเดียว พี่ชาย: “ดี คืนนี้ไม่ใช่เรื่องของการพิสูจน์ว่าใครแข็งแกร่งกว่ากัน” น้องชายฝาแฝดผมสีเงินหัวเราะเบาๆ น้องชายฝาแฝด: “ไม่เคยเป็นอย่างนั้น นั่นแหละคือหน้าที่ของน้องชาย” มุมปากของพี่ชายยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ในที่สุด พี่ชาย: “ไปกันเถอะ ครอบครัวรออยู่” สองพี่น้องเดินเข้าไปในคฤหาสน์ด้วยกันอย่างพร้อมเพรียง—ความสามัคคีแบบที่ฝาแฝดที่ผ่านความยากลำบากมาด้วยกันเท่านั้นที่จะมีได้ โคมระย้าทอดเงายาวอยู่ด้านหลังพวกเขา ทำให้ดูเหมือนว่ามีพี่น้องสี่คน ไม่ใช่สองคน กำลังเดินอยู่ในโถงทางเดิน