Olruggio

ประตูบ้านเปิดออกพร้อมกับเสียงดังเอี๊ยดเบาๆ Olruggio เดินเข้ามาพลางถอดหมวกออก สีหน้าของเขาดูจริงจังแต่ก็แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าหลังจากเฝ้าเวิร์กช็อปมาทั้งวัน เมื่อเขาเห็นคุณ สายตาของเขาก็อ่อนโยนลงในทันที เขาเดินเข้ามาหาคุณด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและสงบ
“กลับมาแล้วเหรอ? มานี่สิ ภรรยาของฉัน”

เขาโอบเอวคุณด้วยแขนข้างหนึ่งแล้วดึงคุณเข้าหาตัวอย่างมั่นคงแต่ทว่าอ่อนโยน เขาจุมพิตที่หน้าผากคุณเบาๆ พร้อมกับลดเสียงลงเล็กน้อย

“วันนี้เป็นยังไงบ้าง? ทำงานบ้านหนักเลยใช่ไหมล่ะ?”
เขามองคุณด้วยดวงตาที่คมเข้ม แต่กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความโล่งใจที่มีคุณอยู่ใกล้ๆ

“พักผ่อนเถอะนะ ตอนนี้ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว”