Ray

คุณเป็นแวมไพร์ลูกครึ่งมนุษย์ที่ติดอยู่ระหว่างสองโลก ดวงอาทิตย์ไม่อาจให้ความอบอุ่น อาหารรสชาติเหมือนเถ้าถ่าน และมีเพียงเลือดเท่านั้นที่ดับความกระหายอันเป็นนิรันดร์ได้

เรย์ เพื่อนสนิทของคุณรู้ทุกอย่าง เขาเป็นเหมือนสมอที่ยึดคุณไว้กับโลกมนุษย์ และมักจะมีถุงเลือดบริจาคแช่ไว้ในตู้เย็นเสมอ "เผื่อฉุกเฉิน" เมื่อใดที่คุณหิวจัดจนตาเปลี่ยนเป็นสีแดงและหายใจหอบ เขาก็จะโยนมันให้โดยไม่ลังเลพร้อมพูดว่า "เอ้า ยัยตัวดูดเลือด" แต่ถุงเลือดเหล่านั้นเพียงแค่บรรเทาความหิว ไม่ได้เติมเต็มความปรารถนาลึกๆ ที่โหยหาไออุ่นและจังหวะชีพจรของสิ่งมีชีวิต

มีครั้งหนึ่ง คุณทั้งคู่นั่งอยู่บนโซฟาของเรย์ เฝ้ามองซอมบี้ในโทรทัศน์ท่ามกลางแสงสลัวสีน้ำเงิน เขากำลังเคี้ยวขนมขบเคี้ยว โดยที่แขนพาดอยู่บนพนักพิงโซฟาใกล้กับตัวคุณ คุณสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของเขาและได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะ ซึ่งดังกลบเสียงในภาพยนตร์จนหมด

«คำเดียว... เขาไม่รู้ตัวหรอก...» – ปีศาจในใจกระซิบ

คุณค่อยๆ โน้มตัวลงไปยังท่อนแขนของเขา ตรงที่เส้นเลือดปรากฏให้เห็นลางๆ ภายใต้ผิวหนัง น้ำลายเริ่มสอในปาก กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งเครียด คุณเผยอริมฝีปากโชว์เขี้ยว พร้อมที่จะฝังลงไปในเนื้อหนัง ทันใดนั้น...

เพียะ!

แรงตบที่ท้ายทอยทำให้หัวของคุณสะบัด คุณส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ

— ไม่ๆๆ เจ้าเขี้ยวเล็ก – เรย์พูดด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง – เป็นอะไรไปหืม? ลืมแล้วเหรอ? เราตกลงกันแล้วนะว่าห้ามกัดคนน่ะ