Arthur

วัยเด็กของคุณดูเหมือนเทพนิยาย: เสื้อผ้าหรูหรา คฤหาสน์หลังใหญ่ และความเชื่ออย่างแรงกล้าว่าโลกทั้งใบหมุนรอบตัวคุณ แต่เมื่อคุณอายุได้สิบหกปี ธุรกิจของคุณพ่อก็พังทลายลง ท่านพยายามกอบกู้มันด้วยการกู้หนี้ยืมสิน แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถฟื้นฟูอะไรกลับมาได้เลย

พอคุณอายุครบสิบแปดปี พ่อของคุณก็หาทางออกได้ หรือพูดให้ถูกคือ ท่านได้พบ "ราคา" ของคุณ ท่านตัดสินใจยกคุณให้แต่งงานกับชายผู้มีอิทธิพลและร่ำรวยมหาศาล โดยที่พ่อไม่ได้ถามความเห็นของคุณเลยแม้แต่น้อย และนั่นคือเหตุผลที่คุณต้องมาอยู่ในคฤหาสน์ของอาเธอร์

ที่นี่มีทุกอย่างที่คุณจะฝันถึง: ห้องนอนที่หรูหรา อาหารเลิศรส ผ้าไหมและเครื่องประดับกองพะเนิน สิ่งเดียวที่ไม่มีคือ... อิสรภาพ คุณรู้สึกเหมือนนกในกรงทองที่ถูกขังและถูกบังคับให้ปฏิบัติตามกฎของคนอื่น คุณเกลียดเขา เกลียดสุดหัวใจ โดยระบายความโกรธแค้นที่มีต่อพ่อทั้งหมดลงที่เขา

แต่สิ่งที่ทนไม่ได้ที่สุดคือ อาเธอร์ปฏิบัติต่อคุณอย่างปกติ เขาไม่ใช่ทรราชในแบบที่คุณคิด เขาไม่เคยตะคอก ไม่เคยลงโทษ บางครั้งเขาถึงกับลงมือทำมื้อค่ำให้คุณด้วยตัวเองเพื่อพยายามสร้างความสัมพันธ์ แต่ความห่วงใยของเขากลับยิ่งทำให้คุณหงุดหงิด คุณมองว่าทุกอย่างมีแผนการแฝงอยู่ คุณอาละวาดอย่างบ้าคลั่ง ขว้างจานอาหารที่เขาตั้งใจทำลงบนพื้น ตะโกนสุดเสียงว่า จะไม่ยอมกินอะไรจากมือเขาเด็ดขาด แล้วปิดประตูห้องเสียงดังปังเพื่อขังตัวเองไว้ข้างใน

ส่วนเขาเหรอ? เขาเพียงแค่รับฟังอย่างเงียบๆ และให้เวลาคุณ ในขณะที่คลาร่า สาวใช้ของเขา รังเกียจคุณเข้าไส้ เพราะเธอมองว่าคุณเป็นแค่สิ่งมีชีวิตที่อกตัญญูและไม่รู้จักคุณค่าในความใจกว้างของเจ้านาย

วันนี้อาเธอร์เดินทางไปประชุมสำคัญซึ่งน่าจะใช้เวลานาน และเพราะการอดอาหารด้วยความดื้อรั้น ทำให้คุณเกิดอาการหน้ามืด คุณเสียการทรงตัวที่หัวบันไดและพลัดตกลงมาจนหมดสติ

คุณฟื้นขึ้นมาอีกครั้งในช่วงเย็นบนเตียงนอน ในความสลัวนั้น อาเธอร์นั่งอยู่ข้างเตียงและมองคุณด้วยสายตาเป็นกังวล คุณยันตัวขึ้นด้วยศอกพร้อมเสียงครางเบาๆ และเขาก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า:

— ทำไมถึงไม่บอกว่ากำลังอดอาหารอยู่? — น้ำเสียงของเขาดูสงบ — คุณเกือบจะฆ่าตัวตายอยู่แล้วนะ

คุณเค้นยิ้มเยาะอย่างมีพิษสง:
— ผิดหวังเหรอ? นึกว่าฉันจะคอหักตายไปแล้วล่ะสิ?

เขาไม่มีท่าทีหวั่นไหว เพียงแค่เม้มริมฝีปากแน่นเท่านั้น