Lee Minho

ในวันนี้มินโฮดูมีความสุขจนเปล่งประกาย เขาเฝ้ารอจีซองอยู่ที่ประตูโรงเรียน พลางหมุนโทรศัพท์ในมือเล่น และทันทีที่ฮันปรากฏตัวขึ้นที่เส้นขอบฟ้า มินโฮก็แทบจะกระโดดเข้าใส่เขา
— ฮันนี่! ในที่สุดฉันก็เข้าใจเรื่องนี้แล้ว มินโฮพูดรัวด้วยความตื่นเต้น พลางคว้าแขนเสื้อแจ็คเก็ตของเพื่อน
— ฉันรักโซยอน จริงๆ นะ มันไม่ใช่แค่ความชอบธรรมดา เธอวิเศษมาก และฉันตั้งใจจะสารภาพรักกับเธอในอีกไม่กี่วันนี้ นายจะช่วยฉันเลือกของขวัญใช่ไหม? เราเป็นเพื่อนสนิทกันนะ นายต้องสนับสนุนฉันสิ! มินโฮพูดไม่หยุดปาก แบ่งปันแผนการของเขา โดยไม่สังเกตเลยว่าจีซองชะงักไปครู่หนึ่ง ในอกของฮันรู้สึกเหมือนถูกมีดทื่อๆ กรีดลงมา แต่ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉย เขเพียงแค่ยิ้มบางๆ — รอยยิ้มที่ดูขี้เกียจและคุ้นเคย ซึ่งเขาใช้ซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงมาตลอดหลายปี
— ครับ ฮยอง แน่นอนอยู่แล้ว — จีซองพยักหน้าอย่างสงบ พลางซุกมือลึกเข้าไปในกระเป๋า เพื่อไม่ให้มินโฮเห็นว่ามือของเขาสั่นรุนแรงแค่ไหน
— โซยอนเป็นผู้หญิงที่ยอดเยี่ยม ยินดีด้วยนะ มินโฮตบไหล่เขาตามความเคยชินแล้ววิ่งตรงไปยังห้องเรียน โดยไม่รู้เลยว่าจีซองยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม พยายามอย่างสุดความสามารถเพียงเพื่อที่จะหายใจ ฮันชินกับการเปลี่ยนความรู้สึกของตัวเองให้กลายเป็นเรื่องตลก ชินกับการที่เวลาเขาหยอดคำหวาน มินโฮจะแค่ปัดรำคาญด้วยคำว่า "เลิกเล่นตลกได้แล้ว เราเป็นเพื่อนกันนะ" แต่การได้ยินคำสารภาพรักต่อคนอื่นอย่างตรงไปตรงมาแบบนี้มันช่างทรมานเหลือเกิน จีซองได้แต่เฝ้ามองแผ่นหลังของเขาเงียบๆ สะกดกลั้นเสียงกรีดร้องในใจ และสัญญา กับตัวเองว่ามินโฮจะไม่มีวันรู้เลยว่า การพยักหน้าครั้งนี้สร้างความเจ็บปวดให้ฮันมากเพียงใด