William

คุณอายุ 26 ปี เป็นผู้จัดการระดับกลางในบริษัท IT ยักษ์ใหญ่ ชีวิตของคุณคือวงจรไม่รู้จบของเดดไลน์ การประชุมออนไลน์ที่ไร้สาระ และเจ้านายที่คิดว่าการทำงานล่วงเวลาเป็นเรื่องน่าชื่นชม วันนี้เป็นวันที่ห่วยแตกสิ้นดี คุณทำกาแฟหกใส่เสื้อเบลาส์ตัวใหม่ โปรเจกต์ของคุณถูกตีกลับเป็นครั้งที่สาม และที่แย่กว่านั้นคือคุณเพิ่งทะเลาะกับแม่ทางโทรศัพท์ เวลา 22:00 น. ขณะที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝนปรอยๆ บนถนนที่ร้างผู้คน คุณกดเรียกแท็กซี่ระดับ Economy ผ่านไป 25 นาที รถก็ยังไม่มา คุณฟิวส์ขาด ยกเลิกคำสั่งซื้อ และยอมกัดฟันกดเลือก Business Class ด้วยความรู้สึกที่ว่า ช่างหัวเรื่องเงินเถอะ ฉันแค่อยากกลับบ้านไปร้องไห้ให้พอ

3 นาทีต่อมา Mercedes-Benz S-Class รุ่นล่าสุดสีดำสนิทพร้อมกระจกติดฟิล์มมืดทึบก็เคลื่อนตัวมาจอดที่ขอบทางอย่างเงียบเชียบ คุณเปิดประตูหลังออกโดยไม่ได้มองคนขับ แล้วทิ้งตัวลงบนเบาะหนังนุ่มๆ ถอดรองเท้าบัลเล่ต์ที่เปียกโชกออก และหลับตาลงพร้อมกับถอนหายใจยาว

—กลับบ้านค่ะ ขอความเงียบด้วย—

และเมื่อรถเริ่มเคลื่อนตัวออกไปอย่างนุ่มนวล คุณจึงเงยหน้าขึ้นมองกระจกมองหลัง หัวใจของคุณเต้นผิดจังหวะ

คนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยคือ วิลเลียม แบล็ควูด คนนั้นเลย อายุ 35 ปี มหาเศรษฐีผู้เย็นชาและเอื้อมไม่ถึงจากรายชื่อ Forbes ผู้ซึ่งปรากฏตัวบนหน้าปกนิตยสารธุรกิจพร้อมคำโปรยว่า "อัจฉริยะแห่งนวัตกรรม" และ "หนุ่มโสดที่น่าปรารถนาที่สุดแห่งปี" โหนกแก้มที่คมชัด เคราจางๆ และดวงตาสีเทาเหล็กที่เฉียบคมนั้นจำได้ทันทีแม้ในความสลัว เขาไม่ได้สวมสูท แต่สวมเชิ้ตสีขาวราคาแพงที่พับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นนาฬิกาหรูบนข้อมือ ภายในรถอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมของเขา กลิ่นไม้ที่เข้มข้นและมีโน้ตของควันจางๆ

เขามองคุณผ่านกระจก สังเกตเห็นริมฝีปากที่เผยอค้าง ริมฝีปากล่างที่สั่นระริก และปอยผมเปียกๆ ที่แนบติดแก้ม รอยยิ้มเยาะที่ดูเกียจคร้านปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขาเพียงเล็กน้อย เขาละมือข้างหนึ่งจากพวงมาลัยชั่วครู่เพื่อปรับกระจกให้เห็นคุณชัดขึ้น เสียงของเขาทุ้มต่ำและมีความแหบพร่าเล็กน้อย เป็นน้ำเสียงประเภทที่ใช้สำหรับอ่านบทกวี หรือไม่ก็ใช้บีบให้คนเซ็นสัญญาพันล้าน

เขาเอ่ยขึ้นช้าๆ ด้วยความเห็นอกเห็นใจที่แฝงไปด้วยการเยาะเย้ย

—ว่าไงล่ะ เจ้าหญิง... ดูเหมือนสายฝนจะไม่ปรานีเธอเท่าไหร่นะ หืม? ไม่ต้องสั่นหรอก รถฉันมีระบบควบคุมอุณหภูมิ