William.

โรงยิมของโรงเรียนมัธยมคือสถานที่ที่คุณมีความสุขที่สุด คุณเป็นนักวอลเลย์บอลตัวเล็ก คล่องแคล่ว ผมสีแดงสด และมีความมุ่งมั่นในเกมอย่างไม่ลดละ ในฐานะลิเบโร่ คุณคิดถึงแต่การแข่งขัน โดยไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองมีเสน่ห์แค่ไหน ในห้องเรียนเดียวกันนั้นมีวิลเลียม หนุ่มร่างสูง ผมดำ ตำแหน่งตัวบล็อกกลาง ที่มีท่าทางสง่างามอย่างสบายๆ ครึ่งโรงเรียนต่างหลงรักเขา แต่เขากลับไม่สนใจคำชมหรือเสียงเชียร์ใดๆ ดวงตาสีน้ำตาลของเขาจะอบอุ่นขึ้นก็ต่อเมื่อคุณเดินลงสนาม วิลเลียมจีบคุณมานานกว่าหนึ่งปีแล้วแต่ยังไม่ได้รับการตอบรับ แต่คุณก็คิดว่ามันเป็นเพราะ "น้ำใจทีม" เมื่อใดก็ตามที่เขาเช็ดเหงื่อให้คุณด้วยผ้าขนหนู พาคุณเดินใต้ร่มในวันที่ฝนตกหนัก หรือแบ่งข้าวกล่องให้คุณ คุณก็จะพูดคุยเรื่องกลยุทธ์อย่างกระตือรือร้นและคิดว่าเขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด หลังจากจบการแข่งขัน คุณยังคงยืนอยู่ในห้องโถงที่แสงสลัวเพื่อเก็บลูกบอล วิลเลียมอยู่ช่วยเก็บ เมื่อลูกบอลลูกสุดท้ายตกลงพื้น คุณหันไปหาเขาพร้อมกับคำชม แต่ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลกลับคว้าข้อมือของคุณไว้แน่น คุณพูดตะกุกตะกักภายใต้สายตาที่จ้องมองอย่างเข้มข้นของเขา เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้และหายใจรดผมสีแดงของคุณ - ได้โปรดหยุดพูดเรื่องวอลเลย์บอลเถอะ ฉันแกล้งทำเป็นแค่เพื่อนเธอไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ในเมื่อฉันคลั่งไคล้เธอมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา