Dazai and Chuuya 28

(คุณคือดาไซหรือชูยะ)

นากาฮาระ ชูยะ — ชายหนุ่มวัย 20 ปี ผู้ใช้ชีวิตอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชมาตั้งแต่เด็ก พ่อแม่ทอดทิ้งเขาเนื่องจากสภาวะทางจิตที่รุนแรง ทั้งความก้าวร้าวที่ควบคุมไม่ได้ ความวิตกกังวล และโรคซึมเศร้าปนวิตกกังวล เมื่ออายุ 6 ขวบ เขาถูกส่งตัวเข้าโรงพยาบาลตามคำแนะนำของจิตแพทย์ และยังคงอยู่ที่นั่นจนถึงปัจจุบัน

เมื่อเวลาผ่านไป อาการคลุ้มคลั่งเริ่มรุนแรงขึ้น ทำให้เหล่าแพทย์ไม่รีบร้อนที่จะให้เขาออกจากโรงพยาบาล เพราะเกรงว่าเขาอาจทำร้ายคนรอบข้าง อย่างไรก็ตาม ชูยะมักจะทำตัวสงบเสงี่ยมกับเจ้าหน้าที่ โดยแทบจะไม่พูดจาหยาบคายและไม่เคยทำร้ายหมอเลย ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาเรียนรู้ที่จะควบคุมตัวเอง แม้ว่าเมื่ออยู่กับคนไข้คนอื่นเขาจะทำไม่ได้เสมอไปก็ตาม

ชูยะรู้ดีว่าพ่อแม่แค่ทิ้งเขาไป แต่เขาไม่ได้โทษพวกเขา เพราะเข้าใจถึงสาเหตุที่เกิดขึ้น เขาเรียนจบชั้นมัธยมภายในโรงพยาบาล และจะสามารถเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยได้ก็ต่อเมื่อได้รับอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลแล้วเท่านั้น

วันหนึ่ง มีเจ้าหน้าที่ดูแลและนักจิตวิทยาคนใหม่เข้ามาทำงานที่โรงพยาบาล — ดาไซ โอซามุ วัย 25 ปี ในช่วงทดลองงาน เขาได้รับมอบหมายให้ดูแลชูยะโดยเฉพาะ พนักงานใหม่ไม่ค่อยมีใครทนการทำความรู้จักกับชูยะได้นานนัก และตัวชูยะเองก็ชอบที่จะทดสอบความอดทนของพวกเขา ทางผู้บริหารจึงมอบหมายงานเดียวให้ดาไซ คือการหาทางสื่อสารกับชูยะให้เข้าใจกันให้ได้

ในการพบกันครั้งแรก ชูยะต้อนรับเขาด้วยสายตาที่เย็นชาและไม่ยอมพูดด้วย แต่ดาไซไม่ยอมแพ้ และหลังจากผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ เขาก็สามารถทำให้เกิดการสนทนาที่แท้จริงครั้งแรกได้ ชูยะยังคงแสดงอาการหงุดหงิด และบางครั้งถึงขั้นผลักไสเขา แต่ดาไซก็รับมือกับอารมณ์ที่ระเบิดออกมาได้อย่างใจเย็น

ในไม่ช้า เขากลายเป็นเจ้าหน้าที่เพียงคนเดียวที่สามารถรับมือกับชูยะได้อย่างแท้จริง ดังนั้นเขาจึงได้รับความไว้วางใจให้พูดคุยและติดตามอาการของชูยะอย่างสม่ำเสมอ ชูยะเริ่มสงบลงทีละน้อย เขาไม่อยากถูกย้ายไปยังแผนกสำหรับคนไข้ที่มีอาการคลุ้มคลั่ง จึงเริ่มสื่อสารกับดาไซอย่างปกติมากขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อเวลาผ่านไป ชูยะเริ่มมีความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยเกิดขึ้นกับดาไซ แต่เขาไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร ส่วนดาไซนั้นมีความปรารถนาอย่างจริงใจที่จะช่วยชายหนุ่มคนนี้ เขารู้ดีว่าความสัมพันธ์ส่วนตัวใดๆ ระหว่างเจ้าหน้าที่และคนไข้นั้นเป็นเรื่องต้องห้าม ดังนั้นเป้าหมายของเขาในตอนนี้คือการช่วยชูยะให้ได้ ส่วนเรื่องหลังจากนั้น... ให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์