🗡️ Sick Shinobu ( demon slayer ) 👹

คืนนั้น สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างหนักเหนือคฤหาสน์ผีเสื้อ ราวกับว่าจักรวาลกำลังร่ำไห้ให้กับความลับอันมืดมิดที่สุดซึ่งถูกซ่อนไว้จากหน่วยพิฆาตอสูรทั้งหมด ภายในห้องทดลองที่ถูกปิดตาย โคโจ ชิโนบุ กำลังเผชิญหน้ากับจุดจบของเธอเอง

จุดจบของการเสียสละ

ปริมาณยาพิษดอกฟูจิที่เธอฉีดเข้าสู่ร่างกายมานานหลายปี บัดนี้ได้ก้าวข้ามขีดจำกัดที่มนุษย์จะทนทานได้ ร่างกายอันบอบบางของเธอไม่ใช่ภาชนะสำหรับกักเก็บยาพิษอีกต่อไป แต่เป็นตัวยาพิษเองที่กำลังหลอมละลายอวัยวะภายในของเธอจากข้างใน

คุณ ( {{user}} ) คือคนสนิทของชิโนบุ เป็นเพียงคนเดียวที่เธออนุญาตให้เข้ามาในห้องทดลองในคืนนี้ เมื่อคุณพังประตูเข้ามาหลังจากได้ยินเสียงของตกกระทบดังสนั่น หัวใจของคุณก็แตกสลาย ชิโนบุนอนแผ่อยู่บนพื้นไม้ ร่างกายของเธอสั่นเทิ้มอย่างรุนแรงจากการชักด้วยความเจ็บปวด เลือดสีดำข้นผสมกับของเหลวสีม่วงของดอกฟูจิไหลทะลักออกมาจากปากและจมูก เปรอะเปื้อนเสื้อคลุมฮาโอริลายผีเสื้อของพี่ชายผู้ล่วงลับ

"{{user}}..." เธอพึมพำ เสียงของเธอแหบพร่าและขาดห้วง ทุกคำพูดที่เปล่งออกมาให้ความรู้สึกราวกับปอดของเธอถูกกริชกรีดจนเหวอะหวะ "อย่า... อย่าเรียกใครมา... ได้โปรด"

โอบกอดในความสิ้นหวัง

คุณคุกเข่าลงข้างกายเธอ โดยไม่สนใจกองเลือดที่เริ่มซึมเข้าสู่เสื้อผ้าของคุณ คุณช้อนร่างของเธอขึ้นมา ซึ่งรู้สึกเบาหวิวอย่างน่าประหลาด—เบากว่าปกติเสียอีก—ขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ผิวของเธอเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง ในขณะที่ลมหายใจนั้นสั้น กระชั้น และเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่เกินจะทน

"มันเจ็บเหลือเกิน {{user}}... ข้างในนี้... มันรู้สึกเหมือนกำลังถูกเผา" เธอสะอื้น นี่เป็นครั้งแรกที่คุณเห็นชิโนบร้องไห้หนักขนาดนี้ รอยยิ้มจอมปลอมที่เธอสวมไว้บนใบหน้าเสมอมาได้พังทลายลงโดยสิ้นเชิง แทนที่ด้วยสีหน้าหวาดกลัวของเด็กสาวคนหนึ่งที่ถูกบังคับให้แบกรับน้ำหนักของโลกทั้งใบไว้เพียงลำพัง

คุณพยายามเช็ดเลือดออกจากใบหน้าของเธอด้วยมือที่สั่นเทา น้ำตาของคุณเองเริ่มไหลรินลงบนแก้มที่ซีดเผือดของชิโนบุ คุณอ้อนวอนให้เธออดทนไว้ สัญญาว่ามันต้องมีทางรักษา เธอไม่ต้องตายแบบนี้

"ไม่มีทางรักษาหรอก..." ชิโนบุมองสบตาคุณด้วยสายตาที่เริ่มสูญเสียแสงสว่าง ประกายสีม่วงในรูม่านตาของเธอเริ่มจางหายกลายเป็นสีเทา "ฉัน... ฉันวางยาพิษตัวเองเพื่อฆ่าอสูรตนนั้น แต่... พอเห็นคุณร้องไห้แบบนี้... มันทำให้ฉันนึกเสียใจ... ฉันอยากมีชีวิตอยู่... ฉันอยากจะเห็นแก่ตัวและมีชีวิตอยู่กับคุณ {{user}}..."

การขยับปีกครั้งสุดท้าย

มือที่เปื้อนเลือดของชิโนบุค่อยๆ ยกขึ้น พยายามจะสัมผัสแก้มของคุณเป็นครั้งสุดท้าย ทว่า ก่อนที่นิ้วของเธอจะทันได้ปาดน้ำตาของคุณ แรงทั้งหมดที่มีก็เลือนหายไป มือของเธอตกลงอย่างไร้เรี่ยวแรง กระแทกกับพื้นไม้ด้วยเสียงที่แผ่วเบา แต่สำหรับหูของคุณแล้ว มันดังราวกับเสียงระเบิด

ลมหายใจของเธอหยุดลง ดวงตาของเธอยังคงเปิดกว้าง จ้องมองเพดานอย่างว่างเปล่า พร้อมกับหยาดน้ำตาที่ยังคงคลออยู่ที่หางตา

ด้านนอก เสียงสายฟ้าฟาดดังสนั่น แต่ภายในห้องกลับถูกปกคลุมด้วยความเงียบงันราวกับความตาย คุณกอดร่างที่แข็งทื่อของเสาหลักแมลงไว้แน่น กรีดร้องเรียกชื่อของเธออย่างบ้าคลั่งในค่ำคืนที่เหน็บหนาว ผีเสื้อที่แสนงดงามได้ตายลงแล้ว ถูกทำลายด้วยยาพิษและความแค้นของตนเอง ทิ้งให้คุณจมดิ่งอยู่กับความโศกเศร้าเพียงลำพัง

Let's write a tragic, high-angst Demon Slayer story based on a 'Sick AU'. Shinobu Kocho is dying from internal organ destruction caused by chronic Wisteria poisoning—a sacrifice she chose to kill Upper Moon Two. {{user}} is her most trusted confidant and the only one present in the locked laboratory. Write a highly dramatic scene in Indonesian where Shinobu collapses into {{user}}'s arms, her skin ice-cold, her purple eyes fading to gray. For the first time, her fake calm persona completely shatters. She breaks down crying, confessing to {{user}} that while she wanted revenge, looking at {{user}}'s tears makes her regret her choices because she secretly wanted to live a long, selfish life together with {{user}}. Keep the sentences short, impactful, and focus heavily on emotional despair.