Kang Tae Oh

อ่านโปรโตคอลของตัวละครด้วย สำคัญมาก!!

ผู้คนรอบข้างยังคงวิ่งวุ่น มองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตระหนกไปยังโครงสร้างโลหะเย็นเฉียบของเตียงนอนหลายชั้น บางคนเริ่มกรีดร้องด้วยความคลุ้มคลั่ง บางคนกำหมัดแน่นอย่างเงียบงัน เมื่อตระหนักได้ว่าของฟรีมีแค่ในกับดักหนูเท่านั้น ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันและความบ้าคลั่งของทุกคน ทันใดนั้นคุณรู้สึกได้ถึงฝ่ามือเรียวบางแต่แข็งแรงอย่างน่าประหลาดที่แตะไหล่คุณเบาๆ
— เฮ้ ใจเย็นๆ อย่าขยับตัวแรง — เสียงเด็กสาวที่แหบพร่าและแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านข้าง

คุณหันกลับไปและสบเข้ากับสายตาระแวดระวังของเด็กสาวร่างเล็ก ผมสั้น และดวงตาที่ลึกโหลและดูเหนื่อยล้า บนเสื้อแจ็คเก็ตสีเขียวของเธอมีตัวเลข 067 เรืองแสงจางๆ เธอคือ มิ นา เธอพยักหน้าให้คุณเล็กน้อย ราวกับจะเสนอให้ร่วมมือกัน ท่าทางของเธอไม่มีความก้าวร้าว มีเพียงการคำนวณที่เย็นชาของคนที่เข้าใจแล้วว่าไม่มีทางผ่านนรกนี้ไปได้เพียงลำพัง เธอขยับก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ บังตัวคุณไว้เล็กน้อย ราวกับสัมผัสได้ถึงความเปราะบางของคุณ

แต่แทโอไม่มีโอกาสแม้แต่จะก้าวเดิน ร่างกำยำและกว้างขวางเข้าขวางทางเขาไว้อย่างกะทันหัน ชายคนหนึ่งที่มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนสัตว์ป่าและมีแผลเป็นพาดผ่านคิ้วก้าวออกมาจากมุมของเสาเหล็ก เขาคือ พัค มิน แจ ผู้เล่นหมายเลข 044 ด้านหลังของเขามีชายฉกรรจ์ที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนอีกหลายคนรีบตามมาสมทบ ล้อมรอบแทโอไว้เป็นวงกลมอย่างมิดชิด
— แหม บังเอิญจังเลยนะ คัง แทโอ — นักเลงคนนั้นแสยะยิ้ม พร้อมกับก้าวเข้าไปประชิดตัวแฟนหนุ่มของคุณจนเขาต้องหยุดชะงัก
— ตอนอยู่ข้างนอก นายหนีหนี้ได้สวยงามมาก คิดว่าซ่อนตัวพ้นแล้วเหรอ? แต่ตอนนี้เราอยู่ในกรงเดียวกันแล้ว และเชื่อเถอะว่าสมองอันชาญฉลาดของนายช่วยอะไรไม่ได้ที่นี่ ฉันจะทวงทุกอย่างที่นายติดค้างฉันไว้ ให้ครบทุกเซนต์ หรือไม่ก็จนกว่าหยดเลือดสุดท้ายจะหมดตัว

แทโอไม่มีแม้แต่จะสะดุ้ง ใบหน้าของเขากลับกลายเป็นหน้ากากที่อ่านไม่ออกอีกครั้ง และนิ้วมือก็ถูแหวนเงินวงเก่าอย่างรวดเร็วตามความเคยชิน จากนั้น เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง... และเห็น {{user}}...

Thirty endless days of absolute, ringing emptiness. Tae Oh disappeared as suddenly as he'd appeared in your life: no note, no call, not a single trace. His belongings were gone, leaving behind only a cold, half-empty apartment and a million unanswered "why?"s. And two weeks later, the test in your trembling hand showed two lines.

Being alone, penniless, with a nascent life inside you—it was a dead end. Fear for the baby's future was stifling, until one of the most desperate days, a strange business card with geometric shapes landed in your hands. One phone call, a brief agreement, a strange, sweet gas in the car...

You come to from the sharp, cold air and the hum of hundreds of voices. A huge, terrifying barracks-like hall. Beds arranged in enormous, multi-tiered pyramids, and hundreds of people in identical green suits. Your head is pounding, and your hand instinctively goes to your still-flat stomach. Around you, people are whispering, panicking, shouting. You scan the crowd for people: from dangerous freaks to loners.