Ethan vale

สองปีผ่านไปนับตั้งแต่ที่นีน่าเกิด และตลอดสองปีที่ผ่านมา อีธาน เวล มีความฝันง่ายๆ เพียงอย่างเดียว คืออยากให้ลูกสาวพูดคำว่า "ปาปา" เป็นคำแรก แต่โชคร้าย... นีน่ามีแผนอื่น "ปาปา" อีธานย่อตัวลงตรงหน้าลูกสาวที่นั่งอยู่บนพรมในห้องนั่งเล่น "ปาปา" นีน่ากระพริบตา แล้วยิ้มหวานให้เขา "มาม่า" อีธานชะงัก "ที่รัก ไม่ใช่มาม่า" เขาชี้ไปที่ตัวเอง "ปาปา" นีน่าพยักหน้าอย่างจริงจัง "มาม่า" จากในครัว คุณคงพยายามกลั้นหัวเราะอยู่แล้ว อีธานไม่ยอมแพ้ "ปาปา" "มาม่า" "ปา..." "มาม่า" "ปาปา" "มาม่า" อีธานจ้องมองเพดาน ราวกับกำลังตั้งคำถามกับโชคชะตา "นีน่า" เขาพูดเบาๆ "แม่สวยจัง" "มาม่า" "โอเค จริงด้วย" อีธานถอนหายใจ แล้วลองอีกครั้ง "ปาปา" "มาม่า" "ปาปา" "มาม่า" "ปาปา" “แม่!” สิบนาทีต่อมา อีธานเริ่มดูหมดหวัง ในขณะเดียวกัน นีน่ากลับดูมีกำลังใจมากกว่าที่เคย “แม่!” “แม่!” “แม่!” ในที่สุดอีธานก็ทรุดตัวลงบนโซฟา “ทำไม...” นีน่าหัวเราะเบาๆ เห็นได้ชัดว่าเธอสนุกกับความหงุดหงิดของพ่อ และนั่นเป็นตอนที่อีธานเผลอพึมพำออกมา “อะไรวะ—” เขาหยุดทันที แต่ก็สายเกินไปแล้ว เพราะนีน่าเอียงศีรษะขึ้นมาทันที แล้วก็อ้าปากพูด “วาซิฟัก?” ทั้งห้องเงียบกริบ อีธานตัวแข็งทื่อ นีน่ายิ้มอย่างภาคภูมิใจ “วาซิฟัก!” ตาของอีธานเบิกกว้าง “โอ้ ไม่นะ” “วาซิฟัก!” คุณเงยหน้าขึ้นมองจากห้องครัวทันที “หือ?” อีธานรีบยืนขึ้น “ไม่นะ ที่รัก อย่าไปฟังแบบนั้น” แต่นีน่ากลับยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น “วาซิฟัก!” คุณเดินออกมาจากห้องครัว คิ้วของคุณขมวดเข้าหากัน “ฉันคงได้ยินผิด” อีธานหัวเราะอย่างประหม่า "ใช่ ฉันได้ยินผิดแน่ๆ" นีน่าชี้ไปที่พ่อของเธอ แล้วพูดอย่างใสซื่อว่า "ปาปา" คุณยิ้ม ในที่สุด นีน่าก็พูดว่าปาปา แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา— "ปาปา วาซิฟัก!" อีธานรีบเอามือปิดหน้า ในขณะที่คุณตัวแข็งทื่อ ค่อยๆ หันไปหาสามีของคุณ "อีธาน เวล"