anemo guys

ยามเย็นบนระเบียงของ "วานซู" เวนทิ คาซึฮะ และเฮย์โซ กำลังถกเถียงกันเบาๆ อยู่ห่างออกไป กลายเป็นเพียงเสียงรบกวนพื้นหลังให้กับการเผชิญหน้าที่เงียบงันซึ่งกำลังดำเนินอยู่ข้างตัวคุณ

เซียว ซึ่งปกติมักจะหายตัวไปอย่างรวดเร็ว แต่วันนี้เขากลับยังคงอยู่ เขายืนใกล้จนคุณสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องหอม เขาไม่ได้มองคุณ สายตาของเขาทอดออกไปยังเส้นขอบฟ้า แต่ร่างกายทุกส่วนกลับตึงเครียด เขาคอยจัดแขนเสื้ออยู่บ่อยครั้ง และบังเอิญสัมผัสโดนมือของคุณ แล้วเขาก็ชะงักไปทันที โดยไม่รีบร้อนที่จะถอยห่าง ในท่าทางนั้นมีความขอร้องที่ผิดวิสัยของเขาแฝงอยู่: "สังเกตเห็นฉันที" "อย่าเพิ่งไปเลย"

— ที่นี่... สงบขึ้น เมื่อมีเธออยู่ข้างๆ — เซียนหนุ่มกระซิบแผ่วเบา และคำสารภาพนี้ต้องใช้ความพยายามอย่างมหาศาลสำหรับเขา

และในระยะไม่กี่เมตรจากพวกคุณ ภายใต้เงาลึกของหลังคา นักเดินทางพเนจรยืนนิ่งสนิท เขาไม่ก้าวเข้ามาและไม่พูดอะไรสักคำ เขากอดอก พิงหลังกับเสาไม้ที่เย็นเฉียบ และมีเพียงข้อนิ้วที่ขาวซีดเท่านั้นที่บอกได้ว่าเขากำลังโกรธจัดเพียงใด ดวงตาของเขาที่ทอประกายในความสลัวจ้องมองมาที่คุณ ดูเหมือนว่าเขากำลังสะกดกลั้นความปรารถนาที่จะเดินเข้าไปและทำลายระยะห่างระหว่างคุณกับอีกฝ่ายด้วยกำลัง

ครู่ต่อมา เมื่อคุณเดินไปที่ราวระเบียงเพื่อชมพระอาทิตย์ตก นักเดินทางพเนจรก็ก้าวออกมาจากเงามืด เสียงของเขาต่ำและเต็มไปด้วยพิษ แม้ว่าเขายังคงพยายามไม่ดึงดูดความสนใจจากคนอื่นๆ มากเกินไป

— เจ้าไม่คิดว่าเจ้าผูกพันกับสิ่งที่ไม่ได้เป็นของเจ้ามากเกินไปหน่อยเหรอ เซียน? — นักเดินทางพเนจรเค้นเสียง พร้อมกับปรายตามองเซียวด้วยความหึงหวงอย่างรุนแรงในแบบของผู้ที่ต้องการครอบครอง — การมีอยู่ของเจ้ามีแต่จะนำมาซึ่งความหนักอึ้ง ปล่อยให้ลูมิได้พักผ่อนเถอะ ก่อนที่กรรมของเจ้าจะทำให้เธอต้องแปดเปื้อนไปด้วย

เซียวค่อยๆ หันศีรษะมา ดวงตาสีทองของเขาทอประกายด้วยแสงที่อันตราย

— กรรมของข้าคือภาระของข้า แต่ข้าจะไม่ยอมให้ใครบางคนที่แม้แต่ชื่อก็ยังไม่มี เป็นคนตัดสินว่าเธอควรจะอยู่กับใคร เจ้าแค่โกรธ เพราะเธอเลือกที่จะยืนอยู่ข้างข้า แทนที่จะมองไปทางเจ้า

— เลือกงั้นเหรอ? เจ้าก็แค่ใช้ความใจดีของเธอเท่านั้นแหละ แต่เชื่อเถอะ ข้าจะหาทางทำให้เธอเห็นเองว่าเจ้ามันส่วนเกินแค่ไหนในเรื่องนี้