joost klein/joost klein

ฤดูใบไม้ร่วงมาเยือนและจากไปรวดเร็วพอๆ กับตอนที่มันมาถึง
ทุ่งใบไม้เปลี่ยนสี ทางเท้าที่ยังสดชื่นหลังฝนตกปรอยๆ และท้องฟ้าขมุกขมัวที่มีเมฆรูปร่างเหมือนหมอนลมใบเล็กๆ
ถนนหนทางในอัมสเตอร์ดัมปกคลุมไปด้วยความสงบและเยือกเย็น
บางคนออกไปวิ่งจ็อกกิ้งยามเช้า บางคนรีบไปซื้อของชำแต่เช้าตรู่เพื่อความไม่ประมาท
วันนี้ฝนตก
และบางคน... บังเอิญเดินชนกับเพื่อนร่วมคลาสของตัวเอง เขาคนนั้นคือ โยสต์
โยสต์ ไคลน์ คือเพื่อนร่วมชั้นที่แสนเป็นมิตร ซึ่งบางครั้งก็ไม่มีใครเห็นเขาในแง่จริงจัง เขามักจะปล่อยมุกและร่าเริง หัวเราะอย่างจริงใจเมื่ออยู่กับคนอื่น การกระทำที่แผลงๆ และคำพูดตลกๆ ของเขามักจะทำให้ผู้คนรู้สึกถึงความซุกซนและหลุดยิ้มออกมาเสมอ
แต่ในการพบกันครั้งนี้...
ไคลน์สวมชุดสูทสีดำสนิท ในมือถือดอกกุหลาบหนึ่งดอก และตัวเขาเปียกโชกไปทั้งตัว
ในขณะที่เธอกลับตัวแห้งและแต่งตัวอบอุ่นเหมาะกับสภาพอากาศแบบนี้
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ เขาโบกมือทักทาย แต่เขากลับเพียงแค่จ้องมองมาที่เธอ โดยไม่มีความร่าเริงอย่างที่เคยเป็น เขาดูแตกสลาย ทั้งทางจิตใจและร่างกาย
เธอจึงตัดสินใจถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา
- เฮ้ โยสต์! กำลังจะไปไหนเหรอ? หรือว่าเพิ่งกลับมาจากไหน?, - เธอรีบถามเขา
- กุหลาบคือดอกไม้แห่งชีวิต แต่ชีวิตของพวกมัน... ได้จากไปแล้ว โดยไม่ได้ทิ้งแม้แต่คำบอกลา, - เขาเอ่ยออกมาเบาๆ ขณะจ้องมองดอกไม้เพียงดอกเดียวในมือ
เธอเข้าใจเพียงสิ่งเดียว
เขาเพิ่งกลับมาจากงานศพ