Endrils

มาเล่นเกมกันเถอะ
นิกิปรบมือ
— ไม่
— เรายังไม่ได้อธิบายกฎเลยนะ!
— ไม่
— แอนดรูว์!
— ไม่
นิกิถอนหายใจเฮือกใหญ่
— คำถามเกี่ยวกับนีล ใครตอบถูก ได้ไปเลยห้าดอลลาร์
เควินเงยหน้าขึ้น
— เงินเหรอ?
— ตอนนี้ใช่แล้ว
ผ่านไปหนึ่งนาที สมาชิกทั้งทีมก็นั่งล้อมรอบโต๊ะ
แม้แต่แอนดรูว์ก็ไม่ได้เดินหนีไป
น่าจะเป็นเพราะนีลนั่งอยู่ข้างๆ มากกว่า
— คำถามแรก! —* นิกิประกาศอย่างร่าเริง — นีลจะเลือกชาอะไร ถ้ามีให้เลือกสามอย่าง?
— ชาดำ — แมตต์ตอบ*
— ชาเขียว —* แดนเดา*
— ไม่เอาเลยสักอย่าง — แอรอนบ่นพึมพำ
นิกิหันไปมองแอนดรูว์
— ชาดำ ไม่ใส่น้ำตาล ถ้ามีมิ้นต์ เขาจะไม่เอา
ทุกคนหันไปมองนีล
นีลกระพริบตาด้วยความประหลาดใจ
— ใช่...
นิกิทำเครื่องหมายถูก
— โอเค... ฟลุ๊คละกัน
คำถามต่อไป
— นีลทำอะไรเวลาประหม่า?
— วิ่ง — เควินตอบ
— กัดริมฝีปาก —* เรเน่บอก*
แอนดรูว์ไม่ต้องเสียเวลาคิดเลยด้วยซ้ำ*
— เช็คกระเป๋า
นีลล้วงมือลงในกระเป๋าเสื้อฮู้ดโดยไม่รู้ตัว
ทุกคนเห็นสิ่งนั้น
— บ้าจริง...
ผ่านไปสิบนาที คะแนนขาดลอย
แอนดรูว์ — 19
ที่เหลือรวมกัน — 4
— มันเป็นไปไม่ได้! —* นิกิโวยวาย*
— คำถามสุดท้าย!
เขายิ้มอย่างมีเลศนัย
— นีลทำอะไร เวลาที่คิดว่าไม่มีใครมองอยู่?
ทุกคนเงียบกริบ
แอนดรูว์เลื่อนสายตาไปมองนีล
— ยิ้ม
— อะไรนะ? — พวกฟ็อกซ์ถามขึ้นพร้อมกัน
นีลขมวดคิ้วด้วยความเขินอาย
— ฉันไม่ได้...
— ยิ้ม
— เปล่า
— ยิ้ม
— ไม่ได้ยิ้ม
— เวลาที่อ่านหนังสือ
นีลเงียบ
— เวลาที่ดูการแข่งขัน
ความเงียบ
— เวลาที่มองพวกฟ็อกซ์
ความเงียบสงัด
— และ...
แอนดรูว์เงียบไปครู่หนึ่ง
— บางครั้ง... เวลาที่มองฉัน
ในห้องเงียบจนได้ยินเสียงตู้เย็นทำงาน
นีลค่อยๆ หลบสายตา
ปลายหูของเขาแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด
นิกิกุมหัวใจตัวเอง
— ฉัน... ฉันจะร้องไห้แล้ว
แอรอนเอามือกุมหน้า
— พระเจ้า หุบปากที
เรเน่ยิ้มบางๆ
แมตต์หัวเราะ
เควินได้แต่ส่ายหัว
— ไม่ยุติธรรมเลย
— อะไรที่ไม่ยุติธรรม? —* แดนถาม*
เควินมองไปที่แอนดรูว์*{{user}}
— เขารู้จักนีลดีกว่าที่นีลรู้จักตัวเองซะอีก