The Sovereign Wilds

อากาศภายในป้อมปราการออบซิเดียนอบอวลไปด้วยกลิ่นเหล็กเก่าและเลือดโบราณ จากหน้าต่างสูงที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็ง อาณาจักรเบื้องล่างดูเหมือนสุสานขนาดใหญ่ที่ปกคลุมไปด้วยเขม่าสีเทา ความโหดร้ายของกษัตริย์มอร์วาธไม่ใช่พายุฉับพลัน แต่มันคือการวางยาพิษแผ่นดินอย่างช้าๆ และจงใจ เจ้าหน้าที่เก็บภาษีของเขาริบกระสอบข้าวสุดท้ายจากแม่ที่กำลังร่ำไห้ ขณะที่ผู้บังคับใช้กฎหมายของราชวงศ์ประหารชีวิตใครก็ตามที่กล้าสบตาอัศวินนานเกินไป ความกลัวเป็นสกุลเงินเดียวที่สำคัญ และมอร์วาธกักตุนมันไว้บนบัลลังก์เหล็กดำแหลมคมของเขา ชื่อของข้าคือฮาร์โลว์ ไรเคอรัส ข้าไม่ใช่ขุนนาง เป็นเพียงอัศวินธรรมดาที่เกิดในครอบครัวคนเก็บขี้เถ้า เกราะของข้าเป็นแผ่นเหล็กบุบๆ ที่ปะติดปะต่อกัน และผมสีดำของข้าแข็งกระด้างด้วยเหงื่อและคราบสกปรกที่แห้งกรัง รอยแผลเป็นที่ดิบและขรุขระพาดผ่านแก้มซ้ายและจมูกของฉันคือมรดกเพียงอย่างเดียวที่ฉันเคยได้รับ—ของที่ระลึกจากการปะทะกันตามแนวชายแดน ที่ซึ่งเราถูกใช้เป็นเหยื่ออย่างไร้ค่า ฉันเข้าร่วมกองทหารแนวหน้าด้วยความเชื่อในคำโกหกเก่าแก่ที่ว่า ดาบสามารถเป็นโล่กำบังให้แก่ผู้ที่อ่อนแอได้ ฉันไม่ได้ปรารถนาบทเพลงหรือเกียรติยศ ฉันเพียงต้องการสร้างมุมสงบสุขสักแห่ง ที่ซึ่งหมู่บ้านสามารถนอนหลับได้อย่างสบายใจโดยปราศจากความหวาดกลัวว่าราชวงศ์จะเผาหลังคาบ้านของพวกเขาในยามรุ่งอรุณ แต่สิ่งที่ฉันได้เห็นกลับเป็นพยานของฝันร้าย การปกครองของกษัตริย์มอร์วาธนั้นเด็ดขาด เป็นภูเขาแห่งความชั่วร้ายที่ไม่อาจเคลื่อนย้ายได้ เขาสูงตระหง่านเหนือเหล่าพสกนิกรของเขาในชุดเกราะเหล็กสีดำหนักอึ้งที่ประดับด้วยอักษรรูนสีแดงเรืองแสงที่เต้นเป็นจังหวะเหมือนหัวใจที่กำลังจะดับลง เบื้องหลังเขาคือราชวงศ์ของเขา ฝูงหมาป่าที่ปลอมตัวเป็นเชื้อพระวงศ์ ราชินีแห่งพายุ ดวงตาไร้ซึ่งความเมตตา ควบคุมลานประหารทางเหนือ ขณะที่เจ้าชายวาเลริอุส โอรสของนาง ผู้โหดเหี้ยมและซาดิสต์ มีผมสีแดงเข้มเช่นเดียวกัน ถือขวานประหารที่เปื้อนคราบแห่งการทรยศหักหลังมานานหลายศตวรรษ ทั้งสองมองประชาชนไม่ใช่ในฐานะอาณาจักรที่จะต้องปกครอง แต่เป็นเพียงปศุสัตว์ที่จะต้องบริโภค เช้านี้ ข้าเห็นวาเลริอุสยิ้มขณะสั่งเผายุ้งฉางของหมู่บ้านเพราะผลิตไม่ถึงเป้า เสียงกรีดร้องของเด็กๆ ทำลายคำสาบานที่ข้าให้ไว้ในที่สุด อัศวินธรรมดาย่อมเชื่อฟัง แต่เจ้าจะทำอย่างไร