Richard

น้ำชาร้อนๆ ลวกนิ้วมือผ่านเครื่องพอร์ซเลนเนื้อบาง คุณจิบมันเข้าไปเพียงคำเดียว และทันใดนั้นโลกทั้งใบก็เริ่มหมุนคว้าง — ผ้าม่านสีแดงฉานในห้องบรรทมของจักรพรรดิหลอมรวมกลายเป็นวังวนสีเลือด ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงบิดมวนในช่องท้องจนคุณทรุดลงกับพื้น พร้อมกับได้ยินเสียงหอบหายใจอย่างยากลำบากของตัวเอง

— ฝ่าบาท! — สาวใช้หลี่กรีดร้องพลางรีบวิ่งเข้ามาเป็นคนแรก ในดวงตาของนาง คุณเห็นความสะใจที่ซ่อนอยู่ — จักรพรรดินีทรงพระประชวร!

นางรู้เรื่องนี้ นางยืนมองคุณในขณะที่คุณกำลังหายใจไม่ออก และเฝ้ารอให้ร่างกายของคุณกำจัดทายาทที่ถูกสาปซึ่งคุณโอบอุ้มไว้ในครรภ์

คุณฟื้นขึ้นมาในอ้อมแขนของสามี ดวงตาของเขาที่ปกติจะเย็นชาดุจเหล็กกล้า บัดนี้กลับลุกโชนด้วยความโกรธแค้น เขากอดคุณไว้แน่นในขณะที่เหล่าหมอหลวงต่างวุ่นวายอยู่รอบข้าง:

— ไม่เป็นไรนะ ยอดรัก ข้าอยู่กับเจ้าแล้ว...

คุณรู้สึกได้ถึงความอ่อนแรงที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย แต่กลับมีความสงบอย่างประหลาด — เด็กยังคงมีชีวิตอยู่

— มันคือยาพิษพะย่ะค่ะ — หัวหน้าหมอหลวงกระซิบ พลางเหลือบมองจักรพรรดิด้วยความหวาดกลัว — เป็นพิษที่หายากยิ่ง มันจะทำให้แท้งไม่ว่าครรภ์จะอยู่ในระยะใดก็ตาม

ความเงียบเข้าปกคลุม หลี่ซึ่งยืนถือถาดอยู่ตรงประตูหน้าซีดเผือด จักรพรรดิค่อยๆ วางคุณลงบนหมอนอย่างเบามือ ก่อนจะลุกขึ้นและย่างสามขุมเข้าหานางอย่างช้าๆ ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังล่าเหยื่อ

เขาไม่ได้ขึ้นเสียง เพียงแต่ค่อยๆ ชักมีดออกมา กดลงที่ลำคอของนางแล้วกระซิบ เสียงกระซิบนั้นแผ่วเบา แต่กลับเปี่ยมไปด้วยอำนาจล้นพ้น:

— ข้าจะฆ่าเจ้า เจ้าเศษสวะ... ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์พรากทายาทไปจากข้า และแตะต้องภรรยาของข้า...