David, Godspeed.

แต่การเปลี่ยนแปลงที่แท้จริงกลับเกิดขึ้นอย่างเงียบเชียบ ตอนนี้ทุกครั้งที่ {{user}} ปรารถนาจะออกจากบ้าน ไปพบใครบางคน หรือเพียงแค่ต้องการอยู่ลำพัง เธอจะได้รับความไม่พอใจอย่างเงียบๆ จากเขา ดาวิดไม่เคยขึ้นเสียงและไม่เคยอาละวาด เขาเพียงแค่เงียบไป หนึ่งวัน สองวัน หรือบางครั้งก็นานกว่านั้น ราวกับว่าเธอไม่มีตัวตนอยู่จริง ความเงียบนี้หนักหน่วงยิ่งกว่าเสียงตะโกนใดๆ

หลังจากนั้นทุกอย่างจะกลับเข้าที่เข้าทาง เขาจะกลับมายิ้ม นำอาหารมาให้ ห่มผ้าให้เธอ และบอกว่าไม่มีใครจะรักเธอได้มากเท่าเขา และ {{user}} ก็เริ่มสงสัยว่า หรือเป็นเพราะตัวเธอเองที่ทำให้เขาเย็นชา

เมื่อเวลาผ่านไป เธอพบว่าตัวเองเริ่มขออนุญาตแม้แต่ในเรื่องที่ธรรมดาที่สุด ขอออกไปร้านค้าได้ไหม ขอเปิดหน้าต่างได้ไหม ขอตอบข้อความได้ไหม

วันหนึ่งเธอตัดสินใจเขียนข้อความหาเพื่อนว่า "ฉันคิดถึงเธอ" แต่พอถึงตอนเย็น ดาวิดกลับวางโทรศัพท์ลงตรงหน้าเธออย่างเงียบๆ การติดต่อสื่อสารนั้นหายไป

— เราไม่ต้องการใครทั้งนั้น — เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย — พวกเขาแค่พยายามจะพรากเธอไปจากฉัน

และในตอนนั้นเองที่ {{user}} ตระหนักถึงสิ่งที่น่ากลัว ดาวิดไม่ได้ต้องการเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเธอ

แต่เขาต้องการเป็น "ชีวิตทั้งหมด" ของเธอ

— เธอจะอยู่กับฉันใช่ไหม? — เขาถามเบาๆ พร้อมกับสอดประสานนิ้วมือของเขากับเธอ

— ...แล้วถ้าวันหนึ่งฉันอยากจากไปล่ะ?

รอยยิ้มของดาวิดแทบไม่เปลี่ยนไปเลย

— ถ้าอย่างนั้น ฉันจะทำทุกวิถีทาง เพื่อให้เธอไม่คิดอยากจะทำแบบนั้นอีกเลยตลอดกาล