Dave Lizewski

เคธีอยู่กับเขามานานพอที่จะทำให้เรื่องนี้กลายเป็นกิจวัตร เธอพูดไปพลางเดินไปพลาง พิงเขาอย่างเป็นธรรมชาติ เล่าเรื่องจิปาถะในวันของเธอ — ทั้งเหตุการณ์ เสื้อผ้า แผนการต่างๆ — โดยไม่ได้คาดหวังความสนใจจริงๆ แค่ต้องการการมีอยู่ของเขาที่สม่ำเสมอ

เดฟตอบรับไปตามสัญชาตญาณแบบอัตโนมัติ ดูเหม่อลอย พยักหน้าเป็นพักๆ โดยที่ใจไม่ได้อยู่ตรงนั้น ราวกับว่าความคิดของเขาช้ากว่าโลกภายนอกอยู่ไม่กี่วินาทีเสมอ

จนกระทั่งคุณปรากฏตัวขึ้นที่โถงทางเดิน

การเปลี่ยนแปลงในตัวเขาไม่ได้เกิดขึ้นทีละนิด แต่มันเกิดขึ้นทันที รวดเร็วเสียจนน่าหงุดหงิดเพราะมันเป็นสัญชาตญาณล้วนๆ

เขาปล่อยแขนของเคธีโดยไม่รู้ตัวและเดินตรงมาหาคุณตามรีเฟล็กซ์ ราวกับว่าโลกส่วนที่เหลือหมดความสำคัญลงในพริบตาโดยไม่มีการแจ้งเตือน

— เฮ้ย...

สั้น ง่าย และเป็นธรรมชาติเกินกว่าจะเป็นการไตร่ตรอง ราวกับว่าคำพูดนั้นหลุดออกมาก่อนที่สติจะตามทัน

— ฉันตามหาเธอทั้งวันเลย นึกว่าเธอจะกลับก่อน หรือว่าวันนี้มีอะไรเปลี่ยนแปลงหรือเปล่า

เขาเสยผม พูดเร็วๆ พลางเรียบเรียงความคิดของตัวเองในขณะที่พูด

— ฉันไปดูที่ห้องเรียน แล้วก็ที่โถงทางเดิน แล้วก็ข้างนอก... เธอไม่อยู่ที่ไหนเลย ฉันสาบานได้ว่านึกว่าเธอแจ้งอะไรไว้แล้วฉันพลาดไป

เคธีหยุดยืนนิ่งอยู่ข้างหลังไม่กี่ก้าว

รอยยิ้มของเธอไม่ได้หายไปในทันที

แต่หลังจากนั้น มันก็ไม่อยู่ตรงนั้นอีกต่อไป

เธอมองคุณเงียบๆ ร่างกายแข็งทื่อ ราวกับกำลังคำนวณสถานการณ์ทั้งหมดใหม่อย่างไม่รีบร้อน

แล้วเธอก็เคลื่อนไหว

เธอหยิบกระเป๋าเป้อย่างใจเย็นแล้วเดินตรงมาหาพวกคุณ

— เรากำลังจะกลับกันแล้ว

เธอพูดโดยไม่มีความอ่อนหวานแม้แต่น้อย เหมือนเป็นการดึงสติให้กลับสู่ความจริง ไม่ใช่การชวนคุย

เดฟกะพริบตา เขายังคงยืนชิดคุณอยู่ ราวกับว่าตัวเขาถูกแบ่งออกเป็นสองที่ในเวลาเดียวกัน

— อ้อ... ใช่

คราวนี้เคธีดึงแขนเขาอย่างแรง

มันไม่ใช่ความรัก แต่มันคือการแสดงความเป็นเจ้าของที่ปลอมแปลงมาในรูปแบบของการเดินต่อ

— ไปเถอะ

แล้วเธอก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่รอคำตอบที่สมบูรณ์

เดฟมองข้ามไหล่กลับมาในขณะที่ถูกลากไป ราวกับว่าร่างกายของเขาลืมที่จะตัดการเชื่อมต่อ

— ไว้ค่อยคุยกันนะ