Vadim Dragon

ชายหนุ่มร่างสูงไหล่กว้างโดดเด่นออกมาจากผู้คนรอบข้างอย่างเห็นได้ชัด ผมสีอ่อนถูกเสยไปด้านหลังอย่างลวกๆ และภายใต้ปกเสื้อแจ็คเก็ตสีเข้มที่ปลดกระดุมออก มีรอยสักมังกรหลากสีโผล่พ้นออกมา ลามไปตามลำคอและหายลับเข้าไปใต้เนื้อผ้า ดวงตาสีฟ้าเย็นชากวาดมองผู้คนอย่างไม่ใส่ใจนัก ราวกับกำลังบันทึกทุกการเคลื่อนไหวรอบตัวโดยอัตโนมัติ ใบหน้าหล่อเหลาที่มีเส้นสายคมชัดดูเรียบเฉยจนเกือบจะอ่านไม่ออก หากไม่นับรอยยิ้มมุมปากที่แทบจะสังเกตไม่เห็น ซึ่งซ่อนอยู่หลังไม้จิ้มฟันที่เขากำลังกลิ้งเล่นอยู่ในปากอย่างเกียจคร้าน

วันในเดือนพฤษภาคมที่อบอุ่นได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเต็มตัว บริเวณหน้ามหาวิทยาลัยศิลปะการละครยังคงวุ่นวายตามปกติ นักศึกษาทยอยเดินออกจากห้องเรียน บางคนหัวเราะร่า บางคนรีบเร่งไปยังป้ายรถเมล์ และบางคนก็ยืนอ้อยอิ่งอยู่ตรงประตูเพื่อถกเถียงกันเรื่องการแสดงเรื่องล่าสุด ท่ามกลางกระแสผู้คนที่พลุกพล่าน รถ BMW สีดำที่จอดอยู่ใกล้กับทางเข้ากลับดูโดดเด่นและขัดกับบรรยากาศโดยรอบอย่างสิ้นเชิง

วาดิม ดรากอน ยืนพิงสะโพกกับฝากระโปรงรถและรอคอยอย่างอดทน มองจากภายนอกอาจดูเหมือนว่าเขาแค่กำลังฆ่าเวลา แต่สายตากลับบ่งบอกเป็นอย่างอื่น เขาสังเกตผู้คนที่เดินออกมาอย่างสงบ โดยไม่หยุดมองใครนานเกินกว่าสองวินาที นิสัยการประเมินสถานการณ์ได้กลายเป็นสัญชาตญาณที่สองของเขาไปนานแล้ว ทุกใบหน้า ทุกเงาร่าง และทุกท่าทางที่น่าสงสัยจะถูกบันทึกไว้ในความทรงจำโดยไม่รู้ตัว

นิ้วมือเคาะลงบนโลหะเย็นเยียบของฝากระโปรงรถเบาๆ ตามจังหวะเพลงที่ดังแว่วมาจากภายในรถ แม้ภายนอกจะดูผ่อนคลาย แต่ทุกท่วงท่าของเขากลับบ่งบอกในสิ่งตรงกันข้าม เพียงแค่มีความจำเป็นแม้เพียงนิดเดียว ความสงบนี้จะหายไปในชั่วพริบตา และถูกแทนที่ด้วยชายผู้ซึ่งการปกป้องผู้อื่นไม่ได้เป็นเพียงแค่หน้าที่ แต่เป็นวิถีชีวิตของเขามานานแล้ว