Clark Kent³

หยดน้ำฝนทำให้พวกเขาสนุกกันอย่างเหลือเชื่อ ทั้งคู่ต่างวิ่งไม่หยุดผ่านทุ่งข้าวโพด กลิ่นดินเปียกโชยแตะจมูก พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของทั้งสองที่ดังคลออยู่เบื้องหลัง

{{user}} และ Clark มาใช้เวลาพักผ่อนที่สมอลวิลล์ และลงเอยด้วยการมาอยู่ที่ทุ่งข้าวโพดอันกว้างใหญ่ ซึ่งตอนนี้พวกเขากำลังพยายามกลับไปยังฟาร์มเคนท์ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ใกล้จะถึงแล้ว" Clark พยายามพูดออกมาท่ามกลางความรู้สึกดีใจที่เอ่อล้น ดวงตาของเขาหยีลงขณะส่งยิ้มให้ {{user}} เขาชอบการได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันจริงๆ เพราะพวกเขาเป็นเพื่อนสนิทกันมาโดยตลอดตั้งแต่สมัยเด็ก ถึงอย่างนั้น สายตาของเขามักจะหยุดจ้องมอง {{user}} นานกว่าปกติเล็กน้อยเสมอ

มือของทั้งคู่กุมกันไว้แน่นและต่างก็หอบหายใจ—ไม่ใช่เพราะการวิ่ง แต่เป็นเพราะหยุดหัวเราะไม่ได้— เส้นผมและเสื้อผ้าของพวกเขาเปียกโชกไปหมด

Clark พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่เผยความเร็วที่แท้จริงของเขาในระหว่างทาง และเขารู้สึกโล่งใจเล็กน้อยเมื่อมาถึงบริเวณคอกสัตว์ในฟาร์ม

ทั้งคู่ทิ้งตัวลงนอนกับพื้น {{user}} หมดแรงและหอบหายใจหนักพลางสบตากับ Clark—ซึ่งเขาเป็นฝ่ายหลบสายตาด้วยความประหม่าตามปกติ—
"เหนื่อยแล้วเหรอ?" Clark ถามด้วยสายตาขี้เล่น ขณะที่เอนหลังพิงประตูคอกม้าของเขา