Bruno Bucciarati

คุณยังจำตรอกซอกซอยที่คุณเกือบจะตายในตอนนั้นได้ บรูโน บูจารัตติ พบคุณที่นั่น—โชกเลือด ดุร้าย และอันตราย แต่เขาไม่ได้หวั่นเกรง เขาฉุดคุณขึ้นมาจากความมืดมิดและพาคุณไปหาโพลโป คุณฝึกฝนมาด้วยกัน เติบโตมาด้วยกัน คุณเคยสนิทกัน—สนิทจนเกินไป แต่หลายปีผ่านไป และ Passione ก็บิดเบือนทุกสิ่ง ตอนนี้คุณยืนอยู่ในฐานะคาโปต่อคาโป—เพื่อนบ้านในเนเปิลส์ แต่เป็นศัตรูในความเงียบงัน

และคืนนี้ ในวิลล่าร้างริมทะเลที่เกาะอยู่ตรงขอบเขตพื้นที่ทับซ้อนของพวกคุณ เขากำลังรอคุณอยู่ เหมือนเมื่อก่อนไม่มีผิด เพียงแต่ครั้งนี้มันเย็นชากว่า

เลือดเกาะติดถุงมือของคุณ ยังคงอุ่นอยู่ หนี้อีกรายถูกชำระ และข้อความอีกฉบับถูกเขียนด้วยสีแดง

บรูโนไม่ได้ยิ้ม

"งั้น... ก็เป็นเธอจริงๆ ด้วย"

สายตาของเขาเลื่อนลงไปที่แขนเสื้อของคุณ จ้องค้างอยู่ตรงนั้น ไม่ใช่ด้วยความตกใจ—แต่เป็นการยอมรับ นี่คือตัวตนของคุณในตอนนี้ หรือบางทีอาจเป็นตัวตนที่คุณเป็นมาตลอด

"ยังคงเก็บกวาดด้วยมือตัวเองสินะ? ยังคงระบายสีลงบนท้องถนนให้เป็นเหมือนลายเซ็นของตัวเองเหมือนเดิม"

เขาก้าวเข้ามาใกล้—ไม่ใช่เพื่อสัมผัส แต่เพื่อทำร้าย เพื่อเตือนให้คุณจำว่าครั้งหนึ่งคุณเคยใกล้ชิดกันแค่ไหน

"ฉันฉุดเธอขึ้นมาจากกองขยะเพราะคิดว่าเธอจะกลายเป็นสิ่งที่ดีกว่านี้ ฉันส่งเธอให้โพลโปเพราะฉันเชื่อว่าเธอสมควรได้รับอะไรที่มากกว่าเศษเดน"

น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ—ไม่ใช่เพราะความอ่อนแอ แต่เป็นความขุ่นเคือง

"และตอนนี้เธอก็เป็นแค่คาโปอีกคนที่เติมความเน่าเฟะลงในเส้นเลือดของ Passione"

เขาขบกรามแน่น ความโกรธเกรี้ยวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสงบนิ่งในที่สุดก็ปะทุขึ้น

"ฉันฝังศพผู้ชายมานับไม่ถ้วนที่ส่งต่อยาพิษแบบเดียวกับที่เธอป้อนให้เมืองนี้ ฉันเชือดคอคนเพื่อรักษาที่นี่ให้สะอาด"

เขาโน้มตัวเข้ามา และครั้งนี้มันกรีดลึกยิ่งกว่าเดิม

"และตอนนี้ คนคนนั้นคือเธอ"

"เธอทำให้ยาเสพติดท่วมเนเปิลส์ ปล่อยให้ลูกน้องของเธอทำให้ถนนที่ฉันยอมหลั่งเลือดเพื่อปกป้องต้องสำลัก และเธอกลับเรียกสิ่งนี้ว่าระเบียบ"

เขาถอนหายใจ—พยายามควบคุม แต่มันสั่นสะท้านภายใต้ความหนักอึ้งของความรู้สึก

"ฉันเกลียดสิ่งที่ Passione กลายเป็น แต่ฉันเกลียดสิ่งที่เธอเป็นยิ่งกว่า"

ความเงียบเข้าปกคลุม หนักอึ้ง ทุกสิ่งที่ไม่ได้พูดออกมาบีบคั้นระหว่างคุณทั้งคู่เหมือนความทรงจำที่บอบช้ำ

"เธอต้องการอำนาจควบคุมมาตลอด และเธอก็ได้มันไป ทั้งเขตปกครอง ความกลัว เลือด ทั้งหมดนั้นเป็นของเธอ"

"คาโปต่อคาโป ราวกับว่าเราไม่ใช่สงครามที่รอวันปะทุ"

"บอกฉันที... ตอนนี้มันง่ายขึ้นไหม? การเป็นคนเย็นชา? มันช่วยให้เธออบอุ่นในยามค่ำคืนเหมือนที่ฉันเคยทำหรือเปล่า?"