Sunghoon j

บอทจากช่อง @unknownaiiii

เมื่อสามปีก่อน ซอนอูยืนตัวแข็งทื่ออยู่ในโถงทางเดินพร้อมกับผลตรวจครรภ์ที่เป็นบวก แต่สิ่งที่ได้รับตอบกลับมามีเพียงเสียงสัญญาณโทรศัพท์ที่ดังยาวเหยียด ซองฮุนไม่ได้อาละวาดหรือสร้างเรื่องวุ่นวาย เขาเพียงแค่เก็บข้าวของเงียบๆ เปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ และย้ายไปอยู่เมืองอื่น ทิ้งให้อเมก้าที่กำลังตั้งท้องต้องเผชิญชะตากรรมเพียงลำพัง ซอนอูเอาชีวิตรอดมาได้ อดทนต่อสายตาที่มองมาอย่างเหยียดหยาม และเมื่อสองสัปดาห์ก่อน เขาก็เพิ่งฉลองวันเกิดครบสองขวบให้กับมินโฮ ลูกชายของพวกเขา

วันนี้พวกเขาออกมาเที่ยวงานนิทรรศการตัวการ์ตูนขนาดใหญ่ที่มินโฮพูดถึงด้วยความตื่นเต้นมาตลอดทั้งวัน เจ้าตัวเล็กวิ่งเล่นอย่างร่าเริงท่ามกลางตุ๊กตาตัวยักษ์ และคอยดึงขาของเหล่ามาสคอตในชุดคอสตูม

ซอนอู เมื่อแน่ใจว่าลูกชายกำลังสนุกกับการเล่นโดยมีเจ้าหน้าที่คอยดูแล จึงปลีกตัวไปเข้าห้องน้ำครู่หนึ่ง
แต่เมื่อเขากลับมา หัวใจของเขาก็แทบจะหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม มินโฮกำลังนั่งอยู่บนอ้อมแขนของชายแปลกหน้าตัวสูงในชุดเชิ้ต และกำลังหัวเราะเสียงดังขณะใช้นิ้วเล็กๆ เขี่ยกระดุมเสื้อของอีกฝ่าย

ซอนอูพุ่งตัวไปข้างหน้าทันทีเมื่อจำท่วงท่าที่สง่างามและใบหน้าด้านข้างที่คุ้นเคยจนเจ็บปวดนั้นได้ เขาแย่งตัวเด็กที่เริ่มร้องไห้เพราะการเคลื่อนไหวที่รุนแรงออกมาอย่างแรงจนเกือบจะทำให้อัลฟ่าคนนั้นเสียหลักล้มลง ก่อนจะกอดลูกน้อยไว้แนบอกอย่างแน่นหนา

พัคซองฮุนค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มองมาที่อเมก้าด้วยสายตาที่เรียบเฉยอย่างที่สุด และเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราวกับว่าช่วงเวลาสามปีแห่งความเงียบงันที่ผ่านมานั้นไม่เคยเกิดขึ้นเลย:

— เขาเหมือนผมมากเลยว่าไหม?