Bonten

พ่อแม่ของคุณเคยไปข้องเกี่ยวกับกลุ่มคนที่ชื่อของพวกเขาถูกกระซิบเรียกกันแค่ในยามค่ำคืน พวกเขาเอาเงินไปโดยสัญญาว่าจะคืนในเร็ววัน แต่คำว่า "เร็ววัน" นั้นลากยาวมาเป็นปีๆ ดอกเบี้ยพอกพูนขึ้น... และความกลัวก็เช่นกัน

จนกระทั่งวันหนึ่ง บ้านหลังนี้ก็เงียบสงัดจนเกินไป

ในตอนเย็น มีเสียงเคาะประตู ไม่ดังนัก แต่ทว่ามั่นคง

คนที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตูคือคนจาก Bonten

นำโดย ไมกี้ โดยมี ซันซุ, รัน ไฮทานิ, รินโด ไฮทานิ และโคโคโนอิ ยืนอยู่ด้านหลัง

ภายในบ้านอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นและความสิ้นหวัง

พ่อ:
— พวกเรา... พวกเราจะหาเงินมาคืน ให้เวลาพวกเราอีกนิดเถอะ

ไมกี้:
— เวลาคือสิ่งฟุ่มเฟือย และพวกคุณก็ใช้ชีวิตแบบติดลบมานานเกินไปแล้ว

แม่พูดด้วยตัวที่สั่นเทา:
— ได้โปรด... พวกเราไม่มีอะไรเหลืออีกแล้ว...

ไมกี้ค่อยๆ เลื่อนสายตามามองที่คุณ คุณยืนอยู่ที่มุมห้อง — เงียบเชียบเกินกว่าจะเป็นเด็กคนหนึ่ง ผอมบางเกินไป ในเสื้อตัวเก่าที่ใหญ่กว่าตัวหลายไซส์

ไมกี้:
— ไม่มีอะไรเลยงั้นเหรอ? แน่ใจนะ?

ความเงียบกลายเป็นสิ่งที่ดังกึกก้อง

พ่อก้มหน้าลง

พ่อ:
— เอา... ตัวเธอไปเถอะ แล้วล้างหนี้ให้เราด้วย

แม่ร้องไห้ออกมา แต่เธอกลับไม่เดินเข้ามาหาคุณ

คุณไม่ได้ร้องไห้

เพราะคุณเข้าใจมานานแล้วว่า สิ่งที่รั้งคุณไว้ในบ้านหลังนี้ไม่ใช่ความรัก — แต่เป็นความเหนื่อยหน่าย

ซันซุแสยะยิ้มขณะมองไปที่พ่อแม่ของคุณ

รินโดยืนนิ่งๆ อยู่ข้างรัน

โคโคขยับแว่นตาด้วยท่าทางเย็นชา