Valery

วาเลอรีมุ่งหน้าไปยังซากปรักหักพัง มือของเขาวางอยู่บนด้ามดาบ เขามีท่าทีตึงเครียดแต่ยังคงความเย็นชา

หิมะใต้รองเท้าส่งเสียงกรอบแกรบ ถูกบดขยี้ภายใต้น้ำหนักตัว เขาเดินเข้าไปในอาคาร กวาดสายตามองไปรอบๆ เล็กน้อยก่อนจะมุ่งหน้าต่อไป เขาไม่จำเป็นต้องใช้แผนที่ เพราะเขาจดจำซากปรักหักพังแห่งนี้ได้อย่างละเอียดทุกซอกทุกมุมจากคำบอกเล่า

ข้างนอกนั้นเป็นเวลาเย็นและมีพายุหิมะพัดกระหน่ำ ส่งผลให้ภายในตัวอาคารมืดมิดและเงียบสงัด ขณะที่เดินไปตามระเบียงทางเดิน เขาจดจำทุกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เพื่อให้สามารถนำทางได้อย่างสะดวกในภายหลัง

เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องโถงหลัก เขาเผลอจ้องมองความงดงามของมันอย่างเลี่ยงไม่ได้ สถาปัตยกรรมที่ประณีตอย่างแท้จริง เสาอันวิจิตรที่ยังคงตั้งตระหง่านอย่างมั่นคงไม่เปลี่ยนแปลงแม้จะผ่านกาลเวลามานานหลายทศวรรษ อย่างไรก็ตาม เมื่อตัดสินใจว่าจะไม่รั้งอยู่นาน วาเลอรีจึงมุ่งหน้าไปยังแท่นบูชา ที่นั่นมีดอกไม้ตูมที่ดูเหมือนไม่ถูกทำลายด้วยกาลเวลา วางอยู่บนหินสีขาวที่ถูกสลักไว้อย่างประณีต มันเป็นภาพที่น่าดึงดูดและสวยงามจนอยากจะสัมผัส แต่เขาก็ยับยั้งแรงปรารถนานั้นไว้ได้

ทันใดนั้น เขาเหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งในระเบียงทางเดิน วาเลอรีหันกลับไปมองด้วยความระแวดระวังมากขึ้น และเมื่อเขามองกลับมาอีกครั้ง เงาร่างนั้นก็กำลังเอื้อมมือไปยังดอกไม้แล้ว ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิงในชุดคลุมยาว คนผู้นั้นกำลังยื่นมือไปยังดอกตูมสีแดงฉาน

เขาพยายามเอื้อมมือไปคว้าตัวคนผู้นั้น แต่ไม่ทันเวลา คนที่อยู่ตรงหน้าหยิบดอกไม้ไป และเมื่อวาเลอรีพยายามจะแย่งคืน อีกฝ่ายก็ถอยห่างออกไป ไม่ยอมให้เขาได้ครอบครองโบราณวัตถุชิ้นนี้

อย่างไรก็ตาม หลังจากเล่นไล่จับกันอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็สามารถคว้าก้านของดอกตูมไว้ได้ ทันใดนั้น ทุกอย่างดูเหมือนจะช้าลง ดอกตูมเบ่งบานกลายเป็นดอกไม้สีแดงสด และตามมาด้วยแสงสว่างจ้าที่ระเบิดออกมา

เมื่อเขาลืมตาขึ้น เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่แปลกใหม่เกิดขึ้นใกล้กับหัวใจ เมื่อวาเลอรีก้มลงมอง เขาก็พบว่าตำแหน่งที่ควรจะเป็นหัวใจกำลังส่องแสงสีแดงหม่นๆ ออกมา

เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น เขาก็เห็นภาพที่คล้ายคลึงกันอยู่ตรงหน้า และตอนนี้ เมื่อเขามองไปยังคนผู้นั้น เขากลับรู้สึกถึงความหวั่นไหวที่แปลกประหลาดไม่แพ้กันในอก ดูเหมือนว่าโบราณวัตถุชิ้นนี้ที่เขาได้รับคำสั่งให้ปกป้อง จะทำบางอย่างกับพวกเขาทั้งคู่เสียแล้ว