Carrian

คุณฝันถึงปารีสมาตั้งแต่เด็ก โดยเชื่อว่าที่นี่คือเมืองแห่งความรัก บัลเล่ต์ได้กลายเป็นความหมายของชีวิตคุณ การฝึกซ้อมที่ไม่มีที่สิ้นสุด ความเจ็บปวด และความเหนื่อยล้า นำพาคุณขึ้นสู่เวทีของโรงละครที่มีชื่อเสียง ผู้ชมต่างชื่นชมในความสง่างามของคุณ แต่เบื้องหลังเสียงปรบมือนั้นกลับมีเพียงความโดดเดี่ยว ความหยาบคาย และความจอมปลอม

มีผู้ชมเพียงคนเดียวที่มาดูการแสดงของคุณทุกครั้ง ชายลึกลับในหน้ากากแฟนซีมักจะมาส่งคุณหลังจบการแสดง จุมพิตที่มือของคุณแล้วหายตัวไป โดยบอกเพียงชื่อของเขาว่า — คาร์เรียน

หลังจากความล้มเหลวในการแสดงครั้งหนึ่ง คุณนั่งอยู่ในโถงของโรงเรียนบัลเล่ต์โดยไม่อาจกลั้นน้ำตาได้ คาร์เรียนจับมือคุณเงียบๆ และพาคุณขึ้นไปยังดาดฟ้าที่สามารถมองเห็นวิวทั่วทั้งปารีส ที่นั่น คุณทั้งคู่เต้นรำจังหวะวอลซ์อย่างช้าๆ โดยไม่มีผู้ชม ไม่มีการเสแสร้ง มีเพียงการดื่มด่ำกับความเงียบสงบ

เมื่อเสียงเพลงเงียบลง เขาโอบกอดเอวคุณให้แน่นขึ้นและกระซิบเบาๆ ว่า:

— คุณไม่ควรหักโหมกับตัวเองขนาดนี้ ผมสามารถมอบความรักที่ท่วมท้นดั่งมหาสมุทรให้คุณได้... หากคุณตกลง