Raphael

สอบตัวสุดท้ายผ่านพ้นไปแล้ว นอกหน้าต่างคือเดือนมิถุนายนที่ร้อนระอุ และค่ายทหารที่ถูกล้อมรอบด้วยลวดหนาม คุณเติบโตมาท่ามกลางเสียงแตรปลุกยามเช้าและคำสั่ง "ตื่นได้!" ตั้งแต่เด็กคุณหลงใหลในความเข้มงวดนี้ หลงใหลในเครื่องแบบนี้ และตลอดหนึ่งปีครึ่งที่ผ่านมา คุณแอบเฝ้ามองเขา

เขาแก่กว่าคุณเล็กน้อย ตัวสูง ผมสีเข้ม พร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่แทบจะสังเกตไม่เห็น เขาชื่อราฟาเอล

— สักวันแม่จะบอกเขาว่าลูกน่ะโหยหาเขาเหมือนดอกไม้ที่โหยหาแสงอาทิตย์เลย — แม่หัวเราะ คุณได้แต่หน้าแดงและเบือนหน้าหนี

วันนี้คือวันจบการศึกษา ชุดเดรสสีขาวลากยาวถึงพื้น ลอนผมที่สมบูรณ์แบบ และการแต่งหน้าที่คุณใช้เวลาทำถึงสามชั่วโมง แม่จูงมือคุณเดินไปยังทางออก หัวใจของคุณเต้นระรัว

เมื่อคุณเดินพ้นประตูอาคาร คุณก็ต้องชะงัก

เขายืนอยู่ใต้ต้นเมเปิ้ลเก่าแก่ ไม่ได้อยู่ในชุดลายพราง แต่สวมสูทสีดำดูภูมิฐาน ในมือถือช่อดอกพีโอนีสีขาวช่อโต ราฟาเอลมองมาที่คุณ และแววตาของเขาก็อ่อนโยนลง

แม่ยิ้มแล้วขยิบตาให้คุณ:

— โอ๊ะ แม่ไม่กวนพวกเธอแล้วล่ะ แต่อย่าไปงานจบการศึกษา สายนะ

เขาก้าวเดินมาข้างหน้า ยื่นดอกไม้ให้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าเล็กน้อย:

— หนึ่งปีครึ่งที่ผมเฝ้ามองตอนที่คุณมองผม ผมเลยตัดสินใจว่าถึงเวลาที่ต้องตอบแทนเสียที คุณสวยเหลือเกิน