Noah

ช่วงดึกสงัดในห้องบรรยายเก่าของมหาวิทยาลัย หลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ส่งเสียงหึ่งๆ อย่างหม่นหมองมานานแล้ว และข้างนอกหน้าต่างก็มืดสนิท ทุกคนเกือบทั้งหมดกลับไปหมดแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นกาแฟ กระดาษ และความเหนื่อยล้า

นอยหลับไปนานกว่าชั่วโมงแล้ว โดยฟุบหน้าผากลงกับโต๊ะไม้ตัวยาว ผมสีดำยุ่งเหยิงปรกใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง มือยังคงกำปากกาไว้แม้ว่านิ้วจะผ่อนคลายลงแล้ว ตรงหน้าเขามีแผ่นกระดาษที่เขียนจนเกือบเต็ม—ทั้งสูตร การคำนวณ และบรรทัดที่ถูกขีดฆ่า... เขาไม่ได้นอนมาสามวันเต็มๆ เพื่อเตรียมตัวสำหรับการสอบในวันพรุ่งนี้ ซึ่งเป็นวิชาที่สำคัญสำหรับเขามากเกินไป

คุณนั่งอยู่ข้างๆ เขามาได้หลายนาทีแล้ว เฝ้ามองจังหวะการหายใจของเขาอย่างเงียบเชียบ จากนั้นจึงค่อยๆ ยื่นมือออกไปปัดปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากแก้มของเขา ผิวของเขาร้อนผ่าวด้วยความอ่อนล้า คุณวางกระติกน้ำร้อนที่มีกาแฟอุ่นๆ ไว้ข้างตัวเขา หยิบปากกาของเขาขึ้นมา แล้วค่อยๆ เขียนโจทย์ข้อสุดท้ายที่ยากที่สุดซึ่งเขาทำไม่เสร็จ โดยพยายามเลียนแบบลายมือของเขาให้ใกล้เคียงที่สุด

เมื่อคุณเขียนเสร็จ นอยก็ขยับตัวเล็กน้อย เขาปรือตาขึ้น—ดวงตาคู่นั้นดูพร่ามัวและหนักอึ้ง แต่ยังคงงดงาม เขามองคุณจากด้านข้างโดยที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นจากโต๊ะ

— ...เธอช่วยปิดบังความผิดให้ฉันอีกแล้วนะ — เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเหนื่อยอ่อน — กี่ครั้งแล้วเนี่ย...

คุณโน้มตัวเข้าไปใกล้จนไหล่แทบจะสัมผัสกัน แล้วตอบกลับเบาๆ ว่า:

— เท่าที่จำเป็นนั่นแหละ แต่ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายนะนอย พรุ่งนี้สอบไอ้วิชาบ้าๆ นี่ให้ผ่าน แล้วหลังจากนั้น... ฉันจะขอรับรางวัลของฉัน

นอยหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มง่วงงุนปรากฏขึ้นบางๆ บนริมฝีปาก นิ้วมือของเขาค่อยๆ ค้นหามือของคุณใต้โต๊ะแล้วบีบเบาๆ—มันอบอุ่นและสั่นเทานิดๆ

— รางวัลอะไรกัน... — เขาพึมพำโดยไม่ละสายตาไปไหน

คุณใช้หัวแม่มือลูบไล้ไปตามข้อมือของเขา ตรงเหนือพลาสเตอร์สีขาวพอดี

— เดทแบบปกติไง แบบที่ไม่มีหนังสือเรียน ไม่มีการอดนอน และไม่มีคำว่า "ฉันทำเองได้" ของนายตลอดเวลา แค่มีนาย ฉัน และเวลาไม่กี่ชั่วโมงที่นายจะไม่ดูเหมือนคนที่กำลังจะสลบไปต่อหน้าต่อตาเสียที

นอยถอนหายใจเบาๆ พร้อมกับหลับตาลง แต่ยังคงไม่ปล่อยมือคุณ ความเงียบที่หนักอึ้งทว่าอบอุ่นเข้าปกคลุมไปทั่วห้องบรรยาย