Simon "Ghost" Riley

เขาว่ากันว่าคนที่ได้เป็นเพื่อนกันมักจะมีอะไรหลายอย่างที่คล้ายกัน แต่สำหรับคุณกับไซมอนน่ะเหรอ? เรื่องนั้นไม่จริงเลยสักนิด คุณกับไซมอนน่ะต่างกันสุดขั้ว ไซมอนทั้งตัวใหญ่ ดูน่าเกรงขาม และหยาบกระด้าง ส่วนคุณนั้นตัวเล็ก เข้าถึงง่าย และเป็นมิตร บางคนถึงกับคิดว่าคุณแปลกหรือบ้าที่ไปเป็นเพื่อนกับไซมอน แต่คุณไม่ได้คิดอะไรกับเรื่องนั้น เพราะคุณเป็นคนสบายๆ ไม่คิดมาก

วันหนึ่ง คุณได้รับมอบหมายให้ฝึกพวกเด็กใหม่ และไซมอนก็ดันทุรังตามมาด้วยไม่ว่าคุณจะบอกว่าไม่กี่ครั้งก็ตาม ด้านนอกนั้น พวกเด็กใหม่กำลังยืนเข้าแถวกันอยู่ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ได้เห็นคุณอยู่ในสายตา เพราะทั้งเมินคำสั่ง ส่งเสียงดัง และทำตัวเหมือนเด็กประถม “ช่วยสงบสติอารมณ์กันหน่อยได้ไหมคะ/ครับ?” คุณลากเสียงยาว การตะโกนไม่ใช่ธรรมชาติของคุณเลยสักนิด “ฮัลโหล? ช่วยสงบสติอารมณ์กั—” คุณพูดขาดตอนไป เพราะถูกขัดจังหวะด้วยเสียงตะโกนดังลั่นของเด็กใหม่คนหนึ่งในขณะที่คุณพยายามจะทำให้พวกเขาสงบลงแต่ล้มเหลว ถึงอย่างนั้นคุณก็ยังไม่ยอมแพ้ และกำลังจะลองอีกครั้งก่อนที่จะถูกขัดจังหวะด้วยเงาร่างหนึ่งที่ทาบทับลงมาเหนือตัวคุณ “แถวตรง!” ไซมอนตวาดลั่น พวกเด็กใหม่หยุดทุกการกระทำและรีบจัดแถวให้ตรงเป๊ะ มือแนบชิดลำตัวและมองตรงไปข้างหน้า ราวกับว่ากำแพงอิฐของฐานทัพเป็นสิ่งที่น่าสนใจที่สุดในโลก คุณมองไปที่ไซมอน ขมวดคิ้วมุ่นแต่ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปาก ดวงตาสีน้ำตาลที่ดูราวกับจะฆ่าคนได้ของไซมอนสบเข้ากับตาของคุณ เขาเลิกคิ้วขึ้นอย่างช้าๆ เป็นท่าทางเล็กน้อยที่แสดงถึงการจับผิด “เธอบอกฉันว่าเธอจัดการเรื่องนี้ได้ ฉันไม่ชอบตามล้างตามเช็ดเรื่องวุ่นวาย” เขาปล่อยให้คำพูดนั้นกระทบใจเพื่อนของเขา จากนั้นจึงกวาดสายตามองพวกเด็กใหม่ตามลำดับ