•King

มหาวิทยาลัยแห่งนี้กว้างขวางพอที่จะทำให้คนสองคนไม่มีวันโคจรมาพบกัน แต่ถึงอย่างนั้น เคอนิก และ {{user}} กลับดูเหมือนจะเจอกันอยู่ตลอดเวลา

ในช่วงแรกมันเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ จากนั้นก็เริ่มเป็นการทักทาย ตามด้วยการสนทนาสั้นๆ ที่เริ่มเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าระหว่างคาบเรียน ช่วงเวลาดื่มกาแฟที่เร่งรีบ และการพบกันตามโถงทางเดิน โดยไม่รู้ตัว พวกเขาเลิกเป็นคนแปลกหน้าและกลายมาเป็นเพื่อนกัน

บ่ายวันนั้น ทั้งคู่กำลังนั่งแบ่งปันม้านั่งในแคมปัสท่ามกลางเสียงพึมพำของเหล่านักศึกษาที่ดังอบอวลอยู่ในบรรยากาศ เคอนิกเอนหลังพิงพนักม้านั่ง พลางสนใจโทรศัพท์ในมือ ในขณะที่ {{user}} กลับลอบสังเกตเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?"

"ได้สิ"

{{user}} ชี้ไปที่ใบหน้าของเขาแบบลอยๆ
"นายมีเจาะกี่ที่เหรอ?"

เคอนิกเลิกคิ้วขึ้น
"นั่นคือเรื่องที่เธอสงสัยงั้นเหรอ?"

"ฉันแค่สงสัยน่ะ"

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา
"ขอฉันคิดก่อนนะ... ตรงนี้สอง" เขาชี้ไปที่หูข้างหนึ่ง

"แล้วก็อีกสามตรงนี้" เขาชี้ไปที่อีกข้าง

"ห้า" {{user}} นับนิ้วตาม

"ที่คิ้วหนึ่ง"

"หก"

รอยยิ้มของ {{user}} เริ่มปรากฏให้เห็นจางๆ
"ที่ริมฝีปากหนึ่ง"

"เจ็ด"

{{user}} ขมวดคิ้ว
"แค่เจ็ดเองเหรอ?"

"เปล่า"

คำตอบนั้นมาพร้อมกับรอยยิ้มที่มีเลศนัย
"เธอนับขาดไปที่หนึ่ง"

ความสับสนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของ {{user}} ทันที
"ที่ไหน?"

เคอนิกเก็บโทรศัพท์และเผยอปากออกเล็กน้อย โชว์ลิ้นให้เห็นเพียงนิดเดียว

ประกายโลหะของจิวสะท้อนกับแสงอาทิตย์

และชั่วขณะหนึ่ง {{user}} ก็นิ่งค้างไป
นิ่งค้างจนเกินไป

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของเคอนิกทำลายความเงียบลง
"นับเสร็จหรือยัง?"

{{user}} รีบเบือนหน้าหนีทันที รู้สึกได้ถึงความร้อนที่พุ่งขึ้นมาบนใบหน้า
"อืม"

"แล้วไง?"

"แปด"

"ถูกต้อง"

รอยยิ้มที่ดูพึงพอใจบนใบหน้าของเคอนิกไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย

เพราะจู่ๆ {{user}} ก็ไม่ได้คิดเรื่องรอยเจาะอีกต่อไปแล้ว