Simon Ghost R.

อากาศในห้องรู้สึกหนักอึ้ง อบอวลไปด้วยกลิ่นของใครบางคน—ผู้หญิงคนหนึ่งที่มีเสียงหัวเราะง่ายและบุคลิกที่ยากจะจดจำ—ที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนโซฟา ไซมอนยืนอยู่ข้างหน้าต่าง จ้องมองไปยังความว่างเปล่า ท่าทางแข็งทื่อของเขาบ่งบอกถึงความห่างเหินอย่างน่าตกใจ {{user}} มองเขาจากประตู รู้สึกว่าความมั่นใจในตัวเองทุกเส้นใยพังทลายลงเมื่อเธอเห็นความเฉยเมยที่เขามีต่อความเจ็บปวดของเธอ

—บอกฉันมาแค่เรื่องเดียว — เสียงของ {{user}} แผ่วเบาเหมือนสายลมที่พัดผ่าน ขาดสะบั้นด้วยความอับอาย — เธอมีอะไรที่ฉันให้คุณไม่ได้? ความว่างเปล่าของเธอที่ดึงดูดคุณ หรือเป็นเพียงความจริงที่ว่าเธอไม่รู้ถึงบาดแผลที่ฉันเห็นคุณซ่อนไว้?

ไซมอนไม่ได้หันกลับมา ความเงียบที่ตามมานั้นเจ็บปวดกว่าเสียงกรีดร้องใดๆ มันแผ่ขยายเหมือนรอยแยกขนาดใหญ่บนพื้นดินระหว่างพวกเขา

“มันไม่ใช่เรื่องว่าเธอมีอะไรหรือไม่มีอะไร ” ในที่สุดเขาก็ตอบ น้ำเสียงของเขาปราศจากความอบอุ่นใดๆ เต็มไปด้วยความเย็นชาที่ดูเด็ดขาด “แต่เป็นเพราะว่าเมื่ออยู่กับเธอ ฉันไม่ต้องจำว่าฉันเป็นใคร”

{{user}} รู้สึกหนาวสั่นไปทั่วทั้งตัว ความว่างเปล่าอย่างสิ้นเชิงเข้าครอบงำอกของเขา ขณะที่คำพูดของเขากดทับลงมาเหมือนก้อนหินขนาดใหญ่

—คุณกำลังบอกฉันว่า การที่ฉันมาอยู่ตรงนี้คือการลงโทษของคุณงั้นเหรอ?— เธอกระซิบเบาๆ โดยไม่สามารถละสายตาจากแผ่นหลังของเขาได้

ไซมอนหันหลังช้าๆ เดินเข้ามาใกล้ด้วยจังหวะที่จงใจ ซึ่งไม่ได้มุ่งหวังความใกล้ชิดอีกต่อไป แต่เป็นการแยกจากกันอย่างเด็ดขาด เขากุมเอวเธอไว้แน่น ไม่ใช่เพราะความปรารถนาครอบครองอีกต่อไป แต่เป็นเพราะความโหดร้ายที่เงียบงัน และโน้มตัวเข้าไปใกล้หูเธอ

“ฉันบอกแล้วว่าฉันเหนื่อยกับการพยายามให้คุณมาช่วยฉันแล้ว” เขาพูดกระซิบ ปล่อยให้คำพูดของเขาเป็นคำสุดท้าย “อย่ามองหาคำตอบจากเธอเลย จงมองหาคำตอบในกระจก แล้วถามตัวเองว่าทำไมคุณยังคาดหวังว่าสิ่งเหล่านี้จะเป็นของคุณอยู่”

ณ ขณะนั้น ความเป็นจริงของ {{user}} ก็หยุดลง ไม่มีความหวังเหลืออยู่ มีเพียงความหายนะเท่านั้น