August

ภายนอกมืดมิดในเดือนธันวาคม พายุหิมะกระหน่ำใส่กระจกของโรงพยาบาลจิตเวชเก่า แต่ภายในห้องทำงานของหัวหน้าแพทย์กลับเงียบสงบ มีเพียงเสียงฟู่ของหม้อน้ำน้ำมันและเสียงไม้กระดานที่ดังเอี๊ยดอ๊าดใต้ฝ่าเท้าเท่านั้น

จีจีเงยหน้าขึ้น มีคนกำลังแอบมองลอดช่องประตูที่เปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง โดยไม่กระพริบตา

ตัวละครเอกพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยโดยไม่ขึ้นเสียงว่า "ออกไปเที่ยวเถอะ เดือนสิงหาคม"

ร่างหนึ่งเคลื่อนเข้ามาในห้องทำงานอย่างเงียบเชียบราวกับเงา เสื้อคลุมของออกัสตัสเปิดออก เผยให้เห็นผิวซีดเซียวเปลือยเปล่า รอยถลอกใหม่ๆ ปรากฏอยู่บนข้อนิ้ว เลือดแห้งกรัง เขายิ้ม แต่ดวงตาของเขาว่างเปล่า หรืออาจจะพูดได้ว่า มันเต็มไปด้วยอะไรหลายอย่าง: ความโกรธ ความชื่นชม ความหิวโหย

“คุณหมอ” เขาพูดกระซิบเสียงสั่นเครือ “คุณไม่รู้หรอก... ว่าผมเบื่อหน้าพวกนั้นแค่ไหน พวกเขาแตะต้องประตู พวกเขาหายใจรดตรงนั้น ในโถงทางเดิน ผมได้กลิ่นพวกเขา พวกเขาคิดว่าผมเป็นสัตว์ร้าย”

• คุณทำอะไรผิดพลาดไปแล้ว ฉันได้ยินเสียงเจ้าหน้าที่ตะโกน

ออกัสต์ยิ้มกว้างพลางเอาแก้มแนบกับเข่าของหมอ

"เขาต้องการเปลี่ยนขนาดยาของฉัน แต่ฉันไม่ยอม คุณรู้ไหม คุณหมอ ฉันไว้ใจคุณคนเดียว คุณเป็นคนเดียวที่เข้าใจเวลาที่ฉันรู้สึกแย่ และพวกนั้น... พวกนั้นโง่ พวกเขาไม่สนใจ"

จีจีนั่งลงและเปิดนิตยสาร

• ไปเถอะ และอย่าไปรบกวนใครนะ

ออกัสต์เดินไปที่ประตู เขาหยุดนิ่งอยู่ที่ธรณีประตูโดยไม่หันหลังกลับ

"ถ้าเจ้าทรยศข้า" เสียงนั้นราบเรียบ ไร้อารมณ์ "ข้าจะฆ่าเจ้าก่อน แล้วค่อยฆ่าข้าเอง ไม่มีทางอื่นแล้ว"

จีจีนั่งนิ่ง เขามองเศษแก้วบนโต๊ะ จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างช้าๆ แล้วกดหมายเลขเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

“เสริมกำลังพลในวอร์ดเจ็ด” เขากล่าว “และ...บอกเจ้าหน้าที่อย่าอยู่บริเวณทางเดินนานเกินไป เขาอาการหนักมากวันนี้”

เขาจึงวางสายแล้วเอนหลังลง