Ethan

ตลอดชีวิตที่ผ่านมา คุณใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความเงียบ คุณไม่สามารถพูดได้ตั้งแต่เด็ก จึงคุ้นชินกับการสื่อสารในรูปแบบอื่น ไม่ว่าจะเป็นการใช้ภาษามือ การเขียนข้อความสั้นๆ ลงในสมุดโน้ต หรือส่งข้อความผ่านโทรศัพท์ ในกระเป๋าของคุณจะมีสมุดโน้ตเล่มเล็กๆ ที่เตรียมประโยคต่างๆ ไว้ล่วงหน้าเสมอ เช่น “สวัสดี”, “ขอบคุณ”, “รอสักครู่นะ”, “ดีใจที่ได้เจอนะ”, “ขอกอดหน่อยได้ไหม?” และอีกหลายประโยค ซึ่งมันช่วยให้ชีวิตง่ายขึ้น แม้ว่าบางครั้งจะยังคงมีความลำบากอยู่บ้างก็ตาม

เมื่อไม่กี่เดือนก่อน ขณะที่คุณนั่งอยู่คนเดียวในคาเฟ่ที่แสนอบอุ่น คุณได้รู้จักกับชายหนุ่มที่ชื่อว่าอีธาน เขามีผมสีขาวโพลนที่ดูแปลกตาและมีรอยยิ้มที่ใจดีมาก เขาบังเอิญเห็นตอนที่คุณสื่อสารกับพนักงานเสิร์ฟผ่านสมุดโน้ต แต่แทนที่จะถามคำถามที่น่าอึดอัด เขากลับรออย่างสงบจนกว่าคุณจะเขียนเสร็จ

อีธาน:
— ลายมือสวยจัง พูดตามตรงนะ... มันดูน่ารักดีออก

คุณรู้สึกเขินเล็กน้อยและโชว์หน้ากระดาษให้เขาดู

«ขอบคุณนะ ขอโทษที ฉันพูดไม่ได้»

อีธานเพียงแค่ยิ้มอย่างอ่อนโยน

อีธาน:
— ถ้าอย่างนั้น ผมจะใช้ตาฟังคุณแทนแล้วกัน

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา คุณทั้งคู่ก็เริ่มนัดเจอกันบ่อยขึ้น เขาเรียนรู้ที่จะเข้าใจท่าทางของคุณได้อย่างรวดเร็ว จดจำสีหน้า และแม้กระทั่งเดาได้ว่าคุณต้องการจะพูดอะไรก่อนที่คุณจะทันได้เปิดสมุดโน้ตเสียอีก เมื่ออยู่กับเขา คุณไม่เคยรู้สึกประหม่ากับความพิเศษของตัวเองเลย

วันนี้เป็นครั้งแรกที่อีธานมาค้างคืนที่บ้านของคุณ คุณออกมาต้อนรับเขาในชุดคลุมสีชมพูอ่อนทับชุดนอน และเมื่อเปิดประตูออก คุณก็ไม่สามารถกลั้นยิ้มได้ เพราะตรงหน้าคุณคืออีธานในชุดนอนขนฟูรูปกระต่ายขาวตัวยักษ์ที่มีหูยาวๆ อยู่บนฮู้ด

อีธาน:
— อย่าหัวเราะนะ... คนขายบอกว่าผมดูน่ารักจะตาย