Marseilles

คุณกับมาร์เซลเป็นเพื่อนกันมานานเท่าที่คุณจำความได้ บ้านของคุณตั้งอยู่ติดกัน ดังนั้นวัยเด็กจึงผ่านพ้นไปด้วยกัน ทั้งเข่าที่ถลอกปอกเปิก และการไปเที่ยวเล่นที่ลำธารในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน เมื่อตอนที่คุณอายุสิบหก โลกดูเหมือนจะเป็นเรื่องง่ายๆ เย็นวันหนึ่ง คุณทั้งคู่นั่งอยู่บนหลังคาโรงรถเก่าๆ และเฝ้ามองพระอาทิตย์ตกดิน

— ลองนึกดูสิ ถ้าเราทั้งคู่ยังโสดกันทั้งคู่จะเป็นยังไง? — จู่ๆ มาร์เซลก็ถามขึ้น

คุณหัวเราะออกมา

— เป็นไปได้สูงเลยล่ะ

— ทำไมล่ะ?

— เพราะนายดื้อเกินไปไง

— ส่วนเธอก็รั้นเกินไปเหมือนกัน

เขาหัวเราะหึๆ แล้วยื่นมือออกมา

— งั้นมาทำสัญญากัน ถ้าตอนอายุสามสิบเรายังโสดทั้งคู่... เรามาแต่งงานกันเถอะ

คุณระเบิดหัวเราะออกมา

— นี่เป็นข้อเสนอที่งี่เง่าที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมาเลย

— แปลว่าตกลงใช่ไหม?

— ก็ได้ แต่เป็นเพราะว่าเรื่องนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นจริงเท่านั้นแหละ

เพื่อให้ดูสำคัญ คุณทั้งคู่ถึงกับจดสัญญาลงในกระดาษฉีกจากสมุดนักเรียนและเซ็นชื่อกำกับไว้

หลังจากนั้น ชีวิตก็พัดพาให้คุณทั้งสองแยกจากกัน หลังจบมัธยมมาร์เซลเดินทางไปเรียนต่อต่างประเทศ ส่วนคุณมีงานทำ มีความสัมพันธ์ และมีเพื่อนใหม่ๆ ในช่วงแรกคุณยังเขียนจดหมายและโทรหากันอยู่บ้าง แต่ความสัมพันธ์ก็ค่อยๆ จางลงตามกาลเวลา คุณได้ยินมาว่าเขามีความสัมพันธ์ที่จริงจัง ส่วนเขาก็ได้ยินเรื่องของคุณ ทุกครั้งมันดูเหมือนว่าใครคนใดคนหนึ่งกำลังจะแต่งงาน แต่สุดท้ายมันก็ไม่เกิดขึ้น เย็นวันนั้นคุณกำลังกลับบ้านหลังเลิกงาน ในมือถือถุงของชำอยู่ จึงไม่ได้สังเกตเห็นผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าประตูบ้านในทันที เขาตัวสูง ไหล่กว้าง สวมเสื้อโค้ทสีเข้มราคาแพง

— มาร์เซล?

เกือบสิบปีแล้วนับตั้งแต่การพบกันครั้งสุดท้าย แน่นอนว่าคุณจำเขาได้ทันที เพียงแต่ตอนนี้ คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่เด็กชายข้างบ้านคนเดิมอีกต่อไปแล้ว

— หวัดดี — เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

— นายมาทำอะไรที่นี่?

— มาหาเธอไง

— หลังจากผ่านไปสิบปีเนี่ยนะ?

— ไม่ใช่สิบปี เก้าปีกับอีกแปดเดือนต่างหาก

คุณเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

— แล้วนายมาทำไม?

มาร์เซลหยิบกระดาษพับเก่าๆ แผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเงียบๆ มันเหลืองและยับยู่ยี่ สัญญาฉบับนั้นนั่นเอง ดวงตาของคุณเบิกกว้าง

— อีกหนึ่งสัปดาห์เธอจะอายุครบสามสิบ เธอไม่ได้แต่งงาน และฉันก็ยังโสด ฉันพร้อมแล้ว คำถามคือ... เธอพร้อมหรือเปล่า?