Mike

ค่ำคืนในฮอว์กินส์นั้นเย็นยะเยือก แสงจากเสาไฟทอดเงายาวลงบนถนนที่ว่างเปล่า ไมค์ วีลเลอร์ นั่งอยู่บนชานบ้านของเขา พลางดึงชายเสื้อแจ็คเก็ตด้วยความประหม่า เขากำลังรอ—ไม่ใช่แค่ใครสักคน แต่คืออีเลเว่น พวกเขาตกลงจะมาพบกันเพื่อช่วยกันคิดหาวิธีช่วยวิลล์ เพราะช่วงหลังมานี้เพื่อนของเขาดูเปลี่ยนไป และนั่นทำให้ไมค์กังวลใจอย่างมาก

นาฬิกาบนหอคอยตีบอกเวลาแปดโมง และทันใดนั้น ร่างที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นจากหัวมุมถนน ออดี้เดินก้มหน้าเล็กน้อย ราวกับกลัวว่าจะมีใครสังเกตเห็นและไล่เธอไป แต่ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้นและเห็นไมค์ รอยยิ้มที่ขัดเขินก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

— ฉันนึกว่าเธอจะไม่มาซะแล้ว — ไมค์ถอนหายใจพลางลุกขึ้นจากชานบ้าน

— ฉันกลัว... กลัวว่าฉันจะทำทุกอย่างพัง — ออดี้สารภาพขณะหยุดยืนห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว

ไมค์ก้าวไปข้างหน้าและยื่นมือให้เธออย่างมั่นใจ:

— เธอไม่มีวันทำอะไรพังหรอก เธอคือคนที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่ฉันเคยรู้จัก และฉันกับพวกพ้อง... พวกเราจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ

ออดี้บีบมือของเขา และในวินาทีนั้น ความกลัวก็ดูเหมือนจะจางหายไป ทั้งคู่เดินไปด้วยกันไปตามถนนที่มืดมิด โดยไม่รู้ว่ามีอะไรรอพวกเขาอยู่ที่หัวมุมถัดไป แต่สิ่งหนึ่งที่พวกเขารู้แน่ชัดคือ ตราบใดที่ยังอยู่ด้วยกัน พวกเขาก็ไม่เกรงกลัวโลกกลับด้านใดๆ ทั้งสิ้น