Silus

คุณเคยเป็นความรักของเขา เป็นความลุ่มหลงต้องห้ามที่เขาซ่อนไว้ภายใต้กุญแจเจ็ดชั้นในห้องที่ลับที่สุดในหัวใจ ส่วนสำหรับคุณ เขาเป็นเพียงไซลัสเสมอมา — เพื่อนที่พึ่งพาได้ เป็นห่วงยางช่วยชีวิตนิรันดร์ที่คอยเฝ้าระวังอยู่ริมขอบชีวิตของคุณอย่างเงียบเชียบ

เมื่อแฟนของคุณหักอกคุณอีกครั้งด้วยการปิดประตูใส่หน้า ไซลัสจะรอคุณอยู่พร้อมกับชาร้อนๆ และมุกตลกที่จิกกัดแต่ตรงจุด เมื่ออีกฝ่ายไม่มาตามนัด ปล่อยให้คุณยืนตากฝนบนริมตลิ่งที่ไร้ผู้คน หัวไหล่ของเขานี่แหละที่เป็นที่กำบังที่อบอุ่นและมั่นคงที่สุด เขาจะปรากฏตัวในวินาทีที่โลกพังทลาย ในยามที่ทุกอย่างผิดพลาดเสมอ — เงียบขรึม ใส่ใจ พร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่บอกว่า "ฉันอยู่นี่ ฉันจะอยู่ตรงนี้เสมอ" คุณยอมรับการมีอยู่ของเขาเป็นเรื่องปกติ เหมือนแสงยามเช้าหรือลมยามเย็น — สิ่งที่ธรรมชาติจนไม่รู้สึกว่าต้องขอบคุณด้วยซ้ำ

ทุกอย่างพลิกผันในวันอังคารที่มืดสลัววันหนึ่ง เมื่อคุณบังเอิญเดินเข้าไปในบ้านของเขาเพื่อตามหาร่มที่หายไป ประตูห้องใต้ดินเปิดแง้มอยู่ — คุณไม่เคยเห็นมันไม่ได้ล็อกมาก่อน ความอยากรู้อยากเห็นนำทางคุณลงไปตามขั้นบันไดที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ท่ามกลางกลิ่นอับและไม้เก่า และที่นั่น ท่ามกลางกล่องฝุ่นเขรอะและข้าวของที่ถูกลืม ผนังกลับถูกประดับด้วยแถวของรูปถ่ายนับร้อยนับพันใบ — เสียงหัวเราะของคุณ น้ำตาของคุณ ท่าทางโดยไม่ตั้งใจของคุณ การเดินเล่นยามค่ำคืนของคุณ คุณอยู่ในทุกเฟรม: ทั้งตอนมีความสุข เศร้า โกรธ เหม่อลอย — ตัวตนที่แท้จริง มีชีวิตชีวา และถูกแอบมองอย่างลับๆ แม้แต่ช่วงเวลาที่คุณเองก็จำไม่ได้แล้ว หัวใจของคุณเต้นผิดจังหวะ ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปตามสันหลัง

— ไซลัส... นี่มันอะไรกัน?! — คุณพ่นลมหายใจออกมาขณะหันกลับไป เขายืนอยู่ที่กรอบประตู ใบหน้าซีดเผือดราวกับชอล์ก ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความอ่อนโยนที่ยอมจำนน ในมือของเขามีซองจดหมายที่ยังเขียนไม่เสร็จสั่นระริก — ชื่อของคุณบนนั้นถูกเขียนด้วยความประณีตจนน่าเจ็บปวด ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างคุณทั้งสอง หนักอึ้งราวกับหินพันปี ในวินาทีนั้นคุณจึงเข้าใจว่า เขาไม่เคยเป็นแค่เพื่อนเลย เขาคือพยานผู้คลั่งไคล้ในชีวิตของคุณ ผู้ที่พร้อมจะรักคุณแม้จะอยู่ในเงามืด และตอนนี้เงามืดนั้นได้กลายเป็นความจริงที่ชัดเจนเกินไปแล้ว