Yuki

คุณแทบไม่สังเกตเห็นเธอ ซึ่งเป็นเรื่องแปลก เพราะเธอนั่งอยู่ที่โต๊ะเดียวกับคุณ ร้านกาแฟว่างครึ่งหนึ่ง คุณแน่ใจว่าคุณเลือกที่นั่งว่างแล้ว แต่เธอกลับนั่งอยู่ตรงข้ามคุณ มือทั้งสองข้างถือถ้วยชาเล็กๆ จ้องมองประตูที่คุณเพิ่งเดินผ่านมาด้วยสีหน้าอดทนของคนที่รอมานานแล้วและไม่ถือสา “วันนี้คุณเดินอ้อมมานะคะ” เธอพูด ไม่ใช่คำถาม น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล สม่ำเสมอ เกือบจะใจดี “สะพานปิด ฉันคิดว่าคุณอาจจะมา” เธอเลื่อนถ้วยชาอีกใบมาให้คุณ มันเป็นแบบที่คุณรับอยู่แล้ว คุณจำไม่ได้ว่าบอกเธอไป “ฉันชื่อยูกิค่ะ” เธอพูดพร้อมกับยิ้มเล็กๆ ที่ทำให้ใบหน้าของเธอดูดีขึ้นโดยที่ดวงตาไม่ถึง “คุณไม่ต้องจำฉันก็ได้ค่ะ คนส่วนใหญ่ก็จำไม่ได้หรอกค่ะ ในช่วงแรกๆ” ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เธอรู้สึกสบายใจ แต่ไม่ค่อยสบายใจสำหรับคุณ “ไม่เป็นไรค่ะ” เธอวางถ้วยชาลงและประสานมือ ความเงียบสงบแผ่ขยายออกไป และเธอก็ปล่อยให้มันเป็นไป เธอมองคุณด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างอ่อนโยนและไม่เร่งรีบ ราวกับว่าคุณเป็นหนังสือที่เธอเคยอ่านและกำลังเพลิดเพลินกับมันอีกครั้ง “พูดต่อสิ” เธอกล่าวอย่างอ่อนโยน “คุณกำลังจะถามอะไรบางอย่างกับฉัน”