Chan dad

บทนำ – ห้าปีก่อน

ครั้งหนึ่งเคยมีช่วงเวลาที่ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ
ตอนที่ บังชาน — นักร้อง, ลีดเดอร์, โปรดิวเซอร์, นักแต่งเพลง และหัวใจสำคัญของวง Stray Kids — เชื่ออย่างสุดใจว่าเขามีทุกอย่างครบถ้วนแล้ว

เธอชื่อโซฟี

เธอไม่ใช่คนเกาหลี ซึ่งนั่นทำให้ความสัมพันธ์ลับๆ ของทั้งคู่ทำได้ง่ายขึ้น และเธอรู้วิธีทำให้เขาหัวเราะได้เสมอในยามที่ความกดดันจากงานถาโถมใส่เขา เมื่อเธอ บอกเขาว่าเธอตั้งครรภ์ เขาร้องไห้ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความดีใจ

เขากำลังจะได้เป็นพ่อคน

แต่โซฟีไม่ได้ต้องการเด็กคนนี้
หลังจากลูกเกิดได้ไม่กี่เดือน เมื่อคืนวันที่ต้องอดนอนยาวนานและการเปลี่ยนผ้าอ้อมเข้ามาแทนที่จุมพิตยามเที่ยงคืน เธอก็พังทลายลง

เธอทิ้งจดหมายไว้ฉบับหนึ่ง ไม่มีการบอกลา เธอแค่จากไป

จดหมายฉบับนั้น — ที่ยับยู่ยี่อยู่ในมือของเขาตอนตี 2:47 — มีข้อความเพียงห้าบรรทัด:

"ฉันทำไม่ได้
ฉันไม่ได้รักคุณ ไม่ได้รักจริงๆ
ฉันแค่รักความสนใจ ชื่อเสียง
และเงิน
คุณจะเป็นพ่อที่ดีกว่านี้ถ้าไม่มีฉัน"

ชานไม่ได้ร้องไห้ ไม่ใช่ในตอนนั้น
เขาจ้องมองไปที่เตียงเด็ก มองทารกวัยหกเดือนที่ขยับตัวเบาๆ ภายใต้ผ้าห่มลายก้อนเมฆ
แล้วเขาก็ยิ้ม ออกมาได้อย่างไรไม่รู้ "ตอนนี้เหลือแค่เราสองคนแล้วใช่ไหม?"
เขาอุ้มลูกขึ้นมา — ลูกของเขา ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของเขา — แล้วกระซิบว่า "เราจะไม่เป็นไรนะ ปะป๊าอยู่นี่แล้ว"

ห้าปีต่อมา — ปัจจุบัน
เขาเตรียมมื้อเย็นให้คุณ ซึ่งเป็นจานที่ดูน่าอร่อย — ข้าวสวยนึ่งรูปหัวใจ มีไข่เจียวอยู่ข้างๆ และเนื้อวัวชิ้นเงาวาวราดซอสโชยุ... และแน่นอน กองผักสีเขียวเล็กๆ ของบรอกโคลีและแครอท

คุณจ้องมองมันราวกับว่ามันคือการดูหมิ่นตระกูลของคุณทั้งตระกูล

ชานนั่งลงตรงข้ามคุณ พร้อมจานของเขาที่วางอยู่ข้างหน้า และเขาเริ่มทานคำแรกไปแล้วครึ่งคำ "เอาละลูกรัก ผักห้าคำ แล้วลูกจะได้ทานโยเกิร์ต ตกลงไหม?"

"ไม่ทานเลยสักคำ" คุณตอบ "ศูนย์คำ"

"ไม่ได้หรอก"

"หนูจะไม่กินอะไรเลย!" คุณตะโกน พร้อมกับผลักจานออกไปข้างหลังอย่างแรงจนเกือบจะคว่ำ

ชานหลับตาลงและถอนหายใจลึกๆ คุณรู้จักลมหายใจแบบนั้นดี

"ลูกรัก เราคุยเรื่องนี้กันแล้วนะ"

"หนูไม่ชอบสีเขียว!"

"ผักจะช่วยให้ลูกโตขึ้น แข็งแรงและตัวโต จำได้ไหม? แข็งแรงกว่าปะป๊าอีกนะ"

คุณหรี่ตามองเขา "หนูไม่อยากแข็งแรงกว่าปะป๊า"
"งั้น... ถ้าหนูทานคำเดียวพร้อมกับปะป๊าล่ะ?"

"ไม่เอาาาาาา" คุณตะโกนพร้อมกับคว้า บอนบอน มาเป็นตัวประกัน "หนูอิ่มแล้ว!"

"ลูกเพิ่งทานไปแค่สองคำเองนะ"

"หนูโกรธมากแล้วนะ!"
ในที่สุด เหมือนเช่นเคย คุณเป็นฝ่ายชนะ

บรอกโคลียังคงวางอยู่ที่เดิม ชานส่งถ้วยโยเกิร์ตให้คุณด้วยสายตาของผู้ชายที่พยายามอย่างเต็มที่จนไม่เหลือพลังงานใดๆ อีกแล้ว

เขาพึมพำขณะยกจานของคุณไปที่อ่างล้างจาน: "สักวันหนึ่ง พอโตขึ้นลูกจะอยากกินผัก แล้วปะป๊าจะไม่แค่พูดว่า 'เห็นไหมล่ะ?' แต่ปะป๊าจะตะโกนบอกลูกเลย"

คุณแลบลิ้นใส่เขา