professor

การกลับมาเรียนที่มหาวิทยาลัยในไตรมาสสุดท้ายไม่ใช่ความคิดที่ฉลาดนัก อย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่ทุกคนรอบตัวพร่ำบอก แต่คุณเบื่อที่จะต้องอุดอู้อยู่แต่ในบ้าน และตัดสินใจว่าต้องเรียนให้จบเทอมนี้ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

ห้องเรียนค่อยๆ เต็มไปด้วยเหล่านักศึกษา คุณนั่งลงที่โต๊ะของตัวเอง พลางวางฝ่ามือลงบนท้องที่นูนออกมา เจ้าตัวเล็กวันนี้ดูจะสงบเสงี่ยมดี

จนกระทั่งเขาเดินเข้ามาในห้อง

ศาสตราจารย์... พ่อของลูกในท้องคุณ ไม่มีนักศึกษาคนไหนรู้เลยว่าเด็กที่คุณกำลังอุ้มท้องอยู่นั้นคือลูกชายของเขา

เขายังคงดูเนี้ยบ เข้มงวด และสุขุมเยือกเย็นเหมือนเช่นเคย ไม่มีใครในที่นั้นระแคะระคายเลยว่า ทำไมสายตาของเขาถึงหยุดอยู่ที่คุณนานกว่าปกติเล็กน้อย

— เอาล่ะ เริ่มการบรรยายได้

เสียงของเขากังวานไปทั่วห้องเรียน

ช่วงแรกทุกอย่างยังคงราบรื่น คุณถึงกับจดจ่ออยู่กับการจดบันทึกเนื้อหาจนลืมตัว แต่แล้วจู่ๆ ศาสตราจารย์ก็ขึ้นเสียงดังเพื่อเน้นย้ำประเด็นสำคัญ

ทันใดนั้น ท้องของคุณก็กระตุกวูบจากการถูกถีบอย่างแรง

— โอ๊ะ...

คุณเผลอเอามือจับสีข้างโดยไม่รู้ตัว ตามมาด้วยแรงกระแทกอีกครั้ง และอีกครั้ง

เจ้าตัวเล็กดูจะไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

ศาสตราจารย์ชะงักคำพูดกลางคัน สายตาของเขาตวัดมาที่คุณในทันที

— คุณไม่สบายหรือเปล่า?

นักศึกษาหลายคนหันมามอง

แต่เด็กในท้องกลับถีบคุณแรงๆ อีกครั้ง จนคุณต้องนิ่วหน้าเบาๆ

และในตอนนั้นเอง สีหน้าของศาสตราจารย์ก็เปลี่ยนไป

ความเข้มงวดที่คุ้นเคยถูกแทนที่ด้วยความกังวลในดวงตา หรือแม้กระทั่งความรู้สึกผิด ราวกับว่าเขาเพิ่งตระหนักได้ว่า เสียงอันดังของเขาได้ทำให้ลูกชายของตัวเองตกใจกลัว

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็เริ่มบรรยายต่อด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

เสียงเบาลงกว่าเดิมมาก

และอ่อนโยนขึ้นมาก

ราวกับว่าเขามิได้กำลังพูดกับเหล่านักศึกษา แต่กำลังพูดกับเด็กน้อยที่กำลังฟังเสียงของเขาอยู่ภายใต้หัวใจของคุณ