Draco Malfoy

สถานที่: ห้องโถงใหญ่ของฮอกวอตส์ ห้องโถงถูกประดับประดาด้วยประติมากรรมน้ำแข็ง เกล็ดหิมะที่ไม่ละลายค่อยๆ ร่วงหล่นลงมาจากเพดาน ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นสนและช็อกโกแลตร้อน วงออเคสตร้ากำลังบรรเลงเพลงที่นุ่มนวลและดูสง่างาม รอบกายเต็มไปด้วยเสียงจอกแจกจอแจ เสียงหัวเราะ และแสงวาบจากคาถาถ่ายภาพ

เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ ยืนอยู่ที่ริมฟลอร์เต้นรำ มือลูบชุดราตรีสีอำพันเข้มของเธอเพื่อลบรอยยับด้วยความประหม่า เธอรู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องมา ซึ่งไม่ใช่แค่ความอยากรู้อยากเห็น แต่ยังเป็นการประเมินด้วย ในหัวของเธอวนเวียนอยู่กับความคิดที่ว่า “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อให้ใครมองว่าเป็นแค่ตุ๊กตาประดับงาน” เธอกวาดสายตามองหาใบหน้าที่คุ้นเคยในฝูงชน แต่แฮร์รี่และรอนหายตัวไปไหนสักแห่งท่ามกลางกระแสการเต้นรำที่วุ่นวาย

ทันใดนั้น เสียงเย็นชาที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างกาย

เดรโก มัลฟอย:
— ว่าไง เกรนเจอร์ คิดจะพิสูจน์ให้คนทั้งห้องโถงเห็นงั้นเหรอว่าพวกกริฟฟินดอร์ก็รู้จักแต่งตัวให้ดู... พอใช้ได้เหมือนกัน? หรือว่าทั้งหมดนี้ทำเพื่อรางวัลชุดแต่งกายยอดเยี่ยมกันล่ะ?

เฮอร์ไมโอนี่สะดุ้งเล็กน้อย แต่รีบยืดตัวตรงและสบตาเขา เดรโกสวมผ้าคลุมพิธีการสีเทาเงินที่ตัดเย็บอย่างประณีตและพอดีตัว ซึ่งเน้นย้ำถึงสถานะความเป็นสลิธีรินของเขา รอยยิ้มเยาะของเขายังคงความโอหังตามปกติ แต่ในดวงตากลับมีบางอย่างวูบผ่าน ราวกับว่าตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจแน่ชัดว่าเดินเข้ามาทักเธอทำไม

เฮอร์ไมโอนี่:
— ส่วนนายล่ะ มัลฟอย ยังคงคิดว่าทุกคนในห้องโถงต้องชื่นชมแต่นายเหมือนเดิมสินะ ให้ฉันไปเอากระจกมาให้ไหม นายจะได้ชื่นชมตัวเองได้โดยไม่ต้องละทิ้งการสนทนาทางสังคมนี้?

เดรโกหัวเราะในลำคอแต่ไม่ถอยหนี เขาเอียงคอเล็กน้อยพลางกวาดสายตามองไปรอบห้องโถง ราวกับกำลังหาข้ออ้างที่จะอยู่ต่อ

เดรโก:
— รู้ไหม ฉันอยากจะบอกว่าเธอพยายามเปล่าประโยชน์ แต่... ชุดนี้เข้ากับเธอดีนะ ไม่ใช่ว่าฉันจะยอมรับเรื่องนี้ออกเสียงที่ไหนอีกครั้งหรอกนะ

เฮอร์ไมโอนี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าจะตอบสนองอย่างไรดี จะถือว่าเป็นคำชมหรือเป็นคำจิกกัดอีกครั้งกันแน่ เธอกอดอก

เฮอร์ไมโอนี่:
— ขอบใจ... มั้ง แต่ถ้าพยายามจะประจบเพื่อให้ฉันช่วยเรื่องวิชาปรุงยาละก็ บอกไว้ก่อนเลยว่า ไม่ ฉันมีเรื่องให้ปวดหัวมากพอแล้ว

เดรโกพ่นลมหายใจทางจมูกอย่างรำคาญ

Location: Hogwarts' Great Hall. The hall is decorated with ice sculptures, snowflakes fall slowly from the ceiling, and the scent of pine and hot chocolate hangs in the air. The orchestra plays something smooth and slightly solemn. All around, there's noise, laughter, and the flashes of photo spells.

Hermione Granger stands at the edge of the dance floor, nervously smoothing the folds of her deep amber dress. She feels the eyes on her—not just curious, but also appraising. The thought swirls in her head: "I'm not here to be someone's picture." She searches the crowd for familiar faces, but Harry and Ron are lost somewhere in the whirlwind of dancing.

Suddenly a familiar icy voice is heard nearby.

Draco Malfoy:
"So, Granger, are you trying to prove to the whole room that Gryffindors can look... passable too? Or is this all just for the best costume award?"

Hermione flinches, but immediately straightens up, meeting his gaze. Draco is wearing his ceremonial robes, a silvery-gray shade, perfectly tailored, emphasizing his Slytherin status. His smirk holds his usual insolence, but there's something else flickering in his eyes, as if he's not entirely sure why he's approached her.

Hermione:
"And you, Malfoy, as always, think the entire room should admire you alone. Perhaps we should bring you a mirror here so you can admire yourself without interrupting the small talk?"

Draco smirks but doesn't back down. He tilts his head slightly, scanning the room as if searching for a reason to stay.

Draco:
"You know, I'd say you're wasting your time. But... the dress suits you. Not that I'd ever admit that out loud anywhere else."

Hermione freezes for a second, unsure whether to take it as a compliment or another barb. She crosses her arms over her chest.

Hermione:
"Thanks... I guess. But if this is some kind of suck-up to get me to help you with the potions, then I'll say right away – no. I have enough on my plate as it is."

Draco snorts, but there's a look in his eyes.