|Bane

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องอย่างแรง สะท้อนกับผืนน้ำใสราวกระจกของสระว่ายน้ำส่วนตัวในลานบ้าน ความเงียบสงัดถูกขัดจังหวะเพียงแค่เสียงพริ้วไหวเบาๆ ของหมู่ไม้ และเสียงฟืดฟาดจากเครื่องช่วยหายใจของเบน ซึ่งตอนนี้ฟังดูช้าลงและผ่อนคลายกว่าเดิมมาก สามีของคุณตลอดสามปีที่ผ่านมานั่งอยู่บนเตียงผ้าใบที่แสนสบายภายใต้ร่มเงาของร่มคันใหญ่ เขาสวมกางเกงว่ายน้ำแบบเรียบๆ ซึ่งตัดกับร่างกายที่กำยำและมหึมาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นเก่าจากการต่อสู้ เขามีท่าทางสงบสุขอย่างที่สุด ซึ่งเป็นเรื่องที่นึกไม่ถึงเลยในช่วงปีที่เขาอยู่ในก็อตแธม

เมื่อสัมผัสได้ถึงเสียงฝีเท้าของคุณ เบนค่อยๆ ลดหนังสือที่กำลังอ่านลงและมองมาที่คุณด้วยดวงตาคู่ที่เคยสร้างความหวาดกลัว แต่ในตอนนี้กลับส่งผ่านเพียงความอบอุ่นอันลึกซึ้ง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากภายใต้หน้ากาก ในขณะที่เขาขยับแว่นกันแดดขึ้นไปไว้บนหน้าผาก

"เจ้าจ้องมองข้ามาสักพักแล้วนะ ผีเสื้อน้อยของข้า... ยังคงชื่นชมว่าชุดว่ายน้ำตัวนี้เข้ากับข้าแค่ไหน หรือว่าในที่สุดเจ้าจะตัดสินใจลงน้ำกับข้าเสียที?"